“Je kunt dit laten slagen.”
“Goedkoop?”
“Goedkoop definiëren.”
Emma en ik brachten de rest van de avond door met het sjouwen van emmers, terwijl Carl ons liet zien wat we moesten doen.
“Erg.”
Hij lachte.
“Ik heb grind en bestrating achter mijn schuur liggen. Help me volgende zaterdag mijn garage opruimen en dan zijn ze van jou.”
“Overeenkomst.”
Emma en ik brachten de rest van de avond door met het sjouwen van emmers, terwijl Carl ons liet zien wat we moesten doen.
De volgende ochtend, na diverse telefoontjes, vond ik een bedrijf dat het zwembad nog diezelfde dag kon verplaatsen.
Tegen de avond hadden we een ruw, maar bruikbaar slaapverblijf.
De volgende ochtend, na diverse telefoontjes, vond ik een bedrijf dat het zwembad nog diezelfde dag kon verplaatsen.
Het ‘iets’ dat ik voor hun zwembad had geregeld, was dus geen vervangend onderdeel, geen afdekking of iets anders dat ze konden houden. Het was een verhuisploeg.
Toen hun vrachtwagen voor Sophie’s huis aankwam, parkeerde ik vlakbij.
Ze hadden slangen, pompen, transportkarren en vier werknemers.
Op de zijkant van de vrachtwagen stond in enorme blauwe letters ‘POOL RELOCATION’ gedrukt.
Greg verscheen achter haar, wierp een blik op de vrachtwagen en verhief zijn stem.
Melissa zag het als eerste.
Ze stormde zo snel door de voordeur dat die tegen de muur knalde.
“Wat doet dat hier?”
Greg verscheen achter haar, wierp een blik op de vrachtwagen en verhief zijn stem.
“Wat is dit in hemelsnaam?”
Een paar seconden lang praatten ze allebei tegelijk.
De ploegleider controleerde zijn papieren, maar bleef naast de vrachtwagen staan.
“Niemand heeft je gebeld.”
“Je komt ons erf niet op.”
“Wie heeft dit geautoriseerd?”
De ploegleider controleerde zijn papieren, maar bleef naast de vrachtwagen staan.
“Verplaatsing van het zwembad.”
“Niemand komt aan mijn zwembad,” snauwde Greg.
“Je kunt niet zomaar mijn terrein opkomen en iets stelen.”
Dat was het moment dat ik uit mijn auto stapte.
Greg staarde me aan.
“Jij.”
“Ochtend.”
Hij wees naar de vrachtwagen.
“Ik vraag hen niet om zonder toestemming uw terrein te betreden.”
“Je kunt niet zomaar mijn terrein opkomen en iets stelen.”
“Ik vraag hen niet om zonder toestemming uw terrein te betreden.”
Ik hield een map omhoog.
“Ik heb de bon, Emma’s betalingsgegevens en berichten waaruit blijkt dat de meiden het samen hebben gekocht.”
Hij lachte.
De voordeur ging verder open.
“Emma bezit niet alles.”
“Ik weet.”
De voordeur ging verder open.
Sophie stapte naar buiten.
Greg draaide zich om.
“Ik zei dat ze mijn helft ook moesten verplaatsen.”
“Sophie, ga naar binnen.”
Ze bewoog zich niet.
In plaats daarvan zei ze: “Ik heb ze gezegd dat ze mijn helft ook moesten verplaatsen.”
Melissa staarde haar aan.
“Wat?”
“We hebben nooit gezegd dat je het niet mocht gebruiken.”
Sophie sloeg haar armen over elkaar.
“Het is óns zwembad. Van mij en Emma.”
Melissa zei: “We hebben nooit gezegd dat je het niet mocht gebruiken.”
Sophie staarde haar aan.
“Dat is niet het punt.”
“Waar precies wilt u het neerzetten? Uw tuin is niet eens vlak.”
“We wilden het maar af en toe gebruiken.”
“Je hebt het niet alleen gebruikt. Je hebt Emma verteld dat ze er niet in mocht.”
Melissa zweeg.
Greg keek me aan.
“Waar precies wilt u het neerzetten? Uw tuin is niet eens vlak.”
“We kunnen het leegpompen, demonteren, transporteren en opnieuw installeren.”
Ik glimlachte.
“Nu is het zover.”
Zijn uitdrukking veranderde.
De ploegleider schraapte zijn keel.
“We kunnen het leegpompen, demonteren, vervoeren en opnieuw installeren. Dat zal een paar uur duren. Maar we hebben wel toestemming van de eigenaar nodig voordat we de tuin betreden.”
“Prima. Emma kan hier zwemmen wanneer Sophie zwemt.”
Greg keek naar Sophie.
En dan bij Emma.
Vervolgens bij de vrachtwagen.
