Toen sprak Nora vanuit de woonkamer.
“Niemand ondertekent iets.”
Iedereen draaide zich om.
Mijn elfjarige dochter stond rechtop naast de televisie.
Vader fronste zijn wenkbrauwen.
“Dit is een gesprek voor volwassenen.”
Nora negeerde hem.
“Als tante Chloe een huis krijgt als beloning voor het behalen van haar diploma, had ze dan niet eerst moeten afstuderen?”
Chloe keek op.
Moeder knipperde met haar ogen.
Papa staarde Nora aan.
‘Waar heb je het over?’
Nora pakte een afstandsbediening.
“Ik heb het over het feit dat tante Chloe al meer dan drie jaar niet meer ingeschreven staat aan haar universiteit.”
Voor het eerst sinds ze mijn huis binnenkwam, keek Chloe niet meer zo zelfvoldaan.
Haar vingers verstijfden om haar telefoon.
Papa deed een stap naar voren.
‘Wat zei je net?’
Nora keek haar tante recht in de ogen.
“Ik denk dat er een paar bestanden zijn die iedereen zou moeten zien.”
Chloe’s gezichtsuitdrukking veranderde.
Geen verwarring.
Angst.
Pure angst.
Papa heeft het ook gezien.
‘Wat voor onzin verzin je nou?’ vroeg hij.
Nora bleef volkomen kalm.
“Tante Chloe, vorige week vertelde je aan oma en opa dat je dinsdag je doctoraatsthesis in de moleculaire biologie had verdedigd.”
Chloe reageerde meteen fel.
“Omdat ik dat gedaan heb.”
“Je hebt ze ook verteld dat je de afgelopen vier nachten in het onderzoeksarchief hebt gewerkt.”
“Ja.”
Nora drukte op een knop.
Er verscheen een beeld op de televisie.
Aanvankelijk begreep ik niet wat ik zag.
Toen zag ik Chloe.
Ze bevond zich op het dek van een luxe jacht.
Felgekleurde zwemkleding.
Een drankje in haar hand.
De oceaan lag achter haar.
De afbeelding was gemaakt op de achtergrond van een openbaar bericht op sociale media.
Er verschenen een datum en een locatie naast.
Dinsdag.
Dubai.
Precies op die dag beweerde Chloe dat ze in een collegezaal van de universiteit was geweest om haar scriptie te verdedigen.
Moeder werd bleek.
Chloe ontplofte.
“Dat is nep!”
Nora reageerde niet.
“Het tijdstempel is niet nep.”
“Jij hebt het bewerkt!”
“De geolocatiegegevens komen overeen met het tijdstempel.”
Chloe zette boos een stap naar voren.
Nora liep simpelweg achter de salontafel en drukte op een andere knop.
Er verscheen een nieuw scherm.
Ditmaal werden universiteitsgegevens getoond.
De volledige naam van Chloe.
Studentenpas.
Voormalig masterprogramma.
Bovenaan, in onmiskenbare letters:
STUDIE-STATUS: PERMANENT VERWIJDERD.
Moeder maakte een geluid alsof ze vergeten was hoe ze moest ademen.
Papa ging dichter bij het scherm zitten.
Daaronder stonden de details.
Reden:
Herhaalde ongeoorloofde afwezigheid.
Niet voldoen aan de academische eisen.
Ingangsdatum:
Drie jaar eerder.
De kamer werd volkomen stil.
Moeder klemde de parels om haar nek vast.
“Chloe.”
Mijn zus gaf geen antwoord.
“Zeg me dat dit fout is.”
Chloe’s ogen vulden zich met tranen.
Drie jaar lang had ze zich voorgedaan als promovendus.
Gedurende diezelfde drie jaar hadden mijn ouders haar geld gegeven.
Een hoop geld.
Toelage.
Laboratoriumkosten.
Onderzoekskosten.
Reis.
Speciale academische programma’s.
Elke keer dat Chloe erom vroeg, betaalden ze.
Ze hadden een deel van hun pensioenspaargeld aangesproken, omdat ze ervan overtuigd waren dat ze investeerden in hun briljante dochter, die het gezin trots zou maken.
