Negen jaar lang beschouwde mijn man mijn verjaardag als een gewone datum op de kalender.
Toen kwam zijn verjaardag en hij verwachtte ontbijt op bed, cadeaus, een tafel in het restaurant en een feestje met zo’n beetje iedereen die we kenden.
Dat jaar gaf ik hem precies wat hij mij bijna tien jaar lang had gegeven.
Niets.
Toen hij me vol ongeloof aanstaarde, herhaalde ik de woorden die hij talloze keren tegen me had gebruikt:
“Zijn verjaardagen niet bedoeld voor kinderen?”
Hij noemde me wreed.
Vervolgens hield hij vol dat hij mijn verjaardagen nooit echt was vergeten.
Dus ik ging naar onze slaapkamer, opende de onderste lade van mijn commode en haalde het notitieboekje tevoorschijn dat ik al negen jaar bewaarde.
Tegen de tijd dat ik het uitgelezen had, was mijn man gestopt met tegenspreken.
Elk jaar ging mijn verjaardag vrijwel ongemerkt aan ons voorbij.
Desmond werd wakker, nam een douche, ging naar zijn werk, kwam thuis, legde zijn sleutels in de schaal bij de deur en vroeg wat ik die avond ging maken.
Als mijn verjaardag op een zaterdag of zondag viel, was de kans groot dat hij een paar uur zou gaan golfen voordat hij zich op de bank nestelde met de televisie.
Uiteindelijk zou ik hem eraan herinneren.
Soms na het eten.
Soms kon ik het wachten niet langer verdragen.
“Vandaag is mijn verjaardag.”
Desmond leek altijd enigszins verrast.
Dan haalde hij zijn schouders op.
“We zijn volwassenen. Waarom hebben mensen van onze leeftijd zo’n hele show nodig voor hun verjaardag?”
Volgens mijn man waren taarten overbodig.
Bloemen waren onzin.
De kaarten waren nutteloos.
De cadeautjes waren kinderachtig.
Volwassenen hadden hypotheken, rekeningen, werk en verantwoordelijkheden.
We waren zogenaamd te volwassen om bewijs nodig te hebben dat de persoon met wie we trouwden zich één belangrijke datum had herinnerd.
Die filosofie was perfect van toepassing op mijn verjaardag.
Zijn verjaardag was een heel ander verhaal.
Desmond begon weken van tevoren al over zijn verjaardag te praten.
Soms maanden.
Er begonnen links op mijn telefoon binnen te komen.
Een vismolen.
Een leren jas.
Hulpmiddelen.
Buitenuitrusting.
Op een gegeven moment stuurde hij me een link naar een barbecue die bijna net zoveel kostte als onze hypotheek.
Hij hield zelfs een lijst met mogelijke cadeaus bij op zijn telefoon.
En Desmond hechtte veel waarde aan de presentatie.
Volgens hem getuigden de cadeautasjes van een gebrek aan inspanning.
Goedkoop inpakpapier oogt slordig.
Die kleine zelfklevende strikjes van de drogist waren blijkbaar onacceptabel.
Stoffen lint had de voorkeur.
Ik wist dit omdat ik ooit een vismolen met gewoon krullint had omwikkeld en vervolgens een hele preek had moeten aanhoren over hoe een mooie presentatie blijk geeft van attentheid.
De ironie ontging hem blijkbaar.
Voor zijn negenendertigste verjaardag wilde hij een verrassingsfeest, vertelde hij me.
Ja.
Hij vroeg om zijn eigen verrassing.
En ik gaf hem er één.
Ik heb maanden besteed aan het organiseren van alles.
Ik heb een privékamer gereserveerd in zijn favoriete brouwerij.
Ik heb bijna zestig mensen uitgenodigd.
Ik heb het eten geregeld.
Ik heb contact opgenomen met vrienden.
Ik bestelde een taart die eruit moest zien als de vissersboot waar hij al jaren van droomde.
Ik heb zelfs een fotograaf ingehuurd, omdat Desmond bij eerdere evenementen had geklaagd dat er nooit genoeg spontane foto’s van hem werden gemaakt.
Zijn beste vriend Curtis hielp me om hem naar de brouwerij te brengen zonder de verrassing te verpesten.
Toen de deuren opengingen en iedereen begon te juichen, leek Desmond oprecht geëmotioneerd.
Hij omhelsde me.
Diezelfde avond vertelde hij aan verschillende mensen dat ik het soort vrouw was dat elke man wel zou willen hebben.
Wekenlang sprak hij nog over het feest.
Hij vertelde zijn collega’s hoe geweldig het was geweest.
Hij vertelde zijn vrienden hoe veel geluk hij had.
Hij vertelde aan iedereen die het wilde horen dat zijn vrouw precies wist hoe ze hem zich speciaal kon laten voelen.
Drie weken later werd ik zevenendertig.
Desmond bracht de dag door op een golftoernooi.
Verschillende mannen op dat toernooi hadden de hapjes opgegeten die ik voor zijn verjaardagsfeest had besteld.
Ze hadden geposeerd naast de op maat gemaakte boottaart.
Desmond vertrok die ochtend zonder iets over mijn verjaardag te zeggen.
Hij kwam rond negen uur terug.
Hij liet zijn pet op het aanrecht vallen, keek rond in de keuken en vroeg:
‘Waarom heb je geen eten gemaakt?’
Ik staarde hem aan.
“Omdat ik jarig ben.”
Hij knipperde met zijn ogen.
Toen zei hij:
“Je had me eraan moeten herinneren.”
Dat was het.
Geen excuses.
Geen poging gedaan om de avond te redden.
Hij opende een biertje en zette de televisie aan.
Dat was verjaardag nummer acht.
Tegen die tijd kende ik alle mogelijke excuses.
Hij had het druk.
Daten was lastig voor hem.
Ik had te hoge verwachtingen.
Als ik wilde dineren, had ik moeten reserveren.
Als ik een cadeau wilde, had ik hem precies moeten vertellen wat hij moest kopen.
Als ik er zoveel om gaf, had ik hem eraan moeten herinneren.
En volwassenen hoorden zich sowieso niet druk te maken over verjaardagen.
Vreemd genoeg is zijn moeder hem nooit vergeten.
Lorna belde hem elk jaar kort na middernacht en zong het hele verjaardagslied.
Langzaam.
Met enthousiasme.
Ze had me nog nooit op mijn eigen nummer aangesproken, ondanks het feit dat ik al jaren met haar zoon getrouwd was.
Lorna had me ook meer dan eens verteld dat vrouwen die veel aandacht besteden aan verjaardagen, veeleisend zijn.
Desmonds zus Bridget leek die filosofie te delen.
Elk jaar plaatste Bridget een enorm eerbetoon aan haar broer online.
Foto’s uit mijn kindertijd.
Hart-emoji’s.
Lange alinea’s waarin wordt beschreven hoe gelukkig de wereld was dat Desmond bestond.
Als mijn verjaardag eraan kwam, plaatste Bridget meestal berichten over brood, sporten, kaarsen of wat haar die week dan ook bezighield.
Toch bleef ik het proberen.
Elk jaar kocht ik cadeaus voor Desmond.
Ik heb restaurants gereserveerd.
Ik herinnerde me zijn favoriete taart.
Ik heb contact opgenomen met zijn vrienden.
Ik stemde de plannen af met Lorna, die altijd met eindeloze suggesties kwam en bijna nooit daadwerkelijk hulp bood.
Ik pakte zijn cadeaus zorgvuldig in, want blijkbaar zou het geven van visgerei in een cadeautas aan een volwassen man een echtelijke misdaad zijn.
Ooit, deels als grap, vroeg ik:
“Wat ga je me voor mijn verjaardag geven?”
Desmond keek me recht in de ogen.
“Je hebt het mooiste cadeau al.”
“Wat?”
“Met mij getrouwd zijn.”
Ik wachtte op de glimlach.
Het is er nooit van gekomen.
Tegen de tijd van mijn negende, vergeten verjaardag was er eindelijk iets in me veranderd.
Dat jaar viel mijn verjaardag op een donderdag.
Ik heb een dag vrij genomen van mijn werk zonder het aan Desmond te vertellen.
In plaats van thuis te blijven zitten wachten om te ontdekken of hij het zich herinnerde, ben ik naar de andere kant van de stad gereden en heb ik een dagje in de spa geboekt.
Ik heb het betaald met geld van een privéspaarrekening.
Bijna een jaar lang had ik er in stilte kleine bedragen naartoe overgemaakt.
Twintig dollar.
Dertig dollar.
Niets dramatisch.
Ik was niet van plan om in het geheim te ontsnappen.
In ieder geval niet toen.
Ik wilde gewoon één ding in mijn leven dat helemaal van mij was.
Ik heb een massage gehad.
Ik zat in de stoomruimte.
Ik heb alleen geluncht.
Ik heb een half boek uitgelezen terwijl ik een belachelijk zachte badjas droeg.
Het was de leukste verjaardag die ik in jaren had gehad.
Ik kwam ontspannen thuis.
Desmond bekeek me enkele seconden aandachtig.
“Heb je je haar veranderd?”
“Nee.”
“Oh.”
Vervolgens vroeg hij wat we die avond zouden eten.
Ik heb gekookt.
Maar er was iets anders.
Tot dan toe beschouwde ik elke vergeten verjaardag als een aparte teleurstelling.
Dat jaar zag ik eindelijk de grotere waarheid.
Desmond was best goed in het vieren van verjaardagen.
Hij was echt een kei in het vieren van verjaardagen.
