Die zin had me gerust moeten stellen. Dat deed hij niet. Die nacht sliep ik nauwelijks.
Mijn vader was altijd de persoon geweest die ik het meest vertrouwde. Als mijn man laat moest werken, kwam mijn vader me helpen.
Als Emily ziek was, kon hij uren naast haar zitten.
Ik had nooit iets gezien waardoor ik hem zou wantrouwen. Maar nu had mijn hoofd één enkele zin genomen en er honderd angstaanjagende mogelijkheden omheen gebouwd.
De volgende ochtend begon ik me kleine dingen te herinneren die me eerder nooit belangrijk waren opgevallen. Een paar weken daarvoor had mijn vader gezegd:
„Je hebt het druk. Ik maak Emily wel klaar voor bed.”
Een andere keer was de badkamerdeur dicht geweest. Toen ik aanklopte, hoorde ik hen allebei lachen. Toen had ik geglimlacht.
Nu voelde diezelfde herinnering totaal anders. De hele dag bleef ik tegen mezelf zeggen dat ik overdreef. Maar iets in mij weigerde het los te laten.
De volgende avond kwam mijn vader weer langs. Na het eten rende Emily naar hem toe.
„Opa, gaan we vandaag ons spelletje spelen?”
Ik keek naar mijn vader. Hij glimlachte.
„Als mama het goed vindt.”
„Natuurlijk”, zei ik.
Maar ik had mijn besluit al genomen. Tien minuten later hoorde ik het water lopen.
Daarna hoorde ik Emily lachen. Langzaam liep ik naar de badkamer. De deur was dicht, maar niet op slot. Ik ging dichtbij genoeg staan om hen te kunnen horen. Mijn vader zei:
„Oké, doe je ogen nu dicht. Niet spieken.”
„Ze zijn dicht.”
„En nu, raad eens.”
Een paar seconden was het stil.
Toen barstte Emily in lachen uit.
„Ik weet het!”
Toen kon ik niet langer wachten. Zonder aan te kloppen opende ik de deur.
„Pap! Wat er daarna gebeurde, staat in de reacties. 👇”
Hij draaide zich verrast om.
En wat ik zag, was zo anders dan alles verschrikkelijks wat mijn hoofd had bedacht, dat ik enkele seconden bewegingloos bleef staan.
Emily zat veilig in het bad, omringd door schuim en badspeeltjes.
Haar ogen waren gesloten.
Mijn vader hield in de ene hand een klein bekertje, waarmee hij haar haar uitspoelde. In zijn andere hand hield hij een van Emilys rubberen eendjes.
„Mama”, lachte Emily, „je hebt het spelletje verpest!”
