Ik keek hen verward aan.
„Welk spelletje?”
Mijn vader glimlachte langzaam.
Het bleek dat Emily een paar maanden eerder bang was geworden om haar haar te laten wassen, omdat er ooit shampoo in haar ogen was gekomen.
Elk bad was daardoor stressvol geworden.
Mijn vader wilde niet dat die angst erger zou worden.
Daarom had hij een spelletje bedacht.
Emily deed haar ogen dicht en opa maakte geluiden met verschillende badspeeltjes — het rubberen eendje, een klein bekertje en een flesje water.
Terwijl zij probeerde te raden welk speeltje het geluid maakte, spoelde hij voorzichtig de shampoo uit haar haar.
Elke keer dat ze het goed raadde, verdiende ze een „ster”.
Na tien sterren nam opa haar mee voor een ijsje.
Ik stond in de deuropening en voelde hoe mijn ogen zich met tranen vulden.
Mijn vader keek me aan.
Hij begreep het meteen.
„Je was bang, hè?”
Ik kon niet liegen.
„Ja.”
Hij zweeg even.
Toen zei hij:
„Je hebt er goed aan gedaan om het te controleren.”
Ik keek hem verbaasd aan.
Hij ging verder:
„Een moeder moet altijd zeker weten dat haar kind veilig is. Ik had je ons spelletje eerder moeten uitleggen.”
Emily opende haar ogen.
„Mama, ik zei toch dat opa niets verkeerds deed.”
Ik liep naar haar toe en kuste haar op haar voorhoofd.
Die avond, toen mijn vader zich klaarmaakte om te vertrekken, bleef hij bij de deur staan en zei zacht:
„Trouwens, dit spelletje is niet nieuw.”
