Het gebouw had een rustieke uitstraling met zichtbare bakstenen muren en was versierd met lichtslingers. Sophie en ik waren erheen gegaan, allebei mooi aangekleed voor de gelegenheid. Zij droeg een roze, volumineuze jurk met eenhoornhaarspeldjes, en ik zag er prachtig uit in een eenvoudige blauwe jurk.
Omdat ik wist hoe goed mijn dochter zich gedroeg, aarzelde ik geen moment om haar mee te nemen naar het evenement. We waren getuige van hoe het hele kantoor zich praktisch aan Marks voeten wierp! Obers liepen rond met champagneglazen, terwijl de jazzband op de achtergrond voor muziek zorgde.
Bijna iedereen leek mijn man te feliciteren! En ik kon niet trotser zijn! Ik hield Sophie’s hand vast terwijl we bij de desserttafel stonden, terwijl haar vader van de ene felicitant naar de andere zweefde, handen schudde en genoot van alle aandacht!
Ik stond te praten met de vrouw van een senior medewerker over kleuterscholen toen Sophie aan mijn mouw trok en de meest verwarrende woorden uitsprak.
“Mama, kijk! Dat is de vrouw met de wormen!”
Haar stem klonk luider dan me lief was, waardoor een paar mensen en de vrouw van de senior medewerker onze kant op keken. Ik draaide me snel naar Sophie toe en hurkte tot haar hoogte. « Sst, schatje, praat alsjeblieft zachtjes. Welke wormen bedoel je, lieverd? »
Omdat ze merkte dat ik afgeleid was door mijn dochter, glimlachte de vrouw met wie ik sprak beleefd en verontschuldigde zich, zodat we wat privacy hadden.
‘In haar huis,’ knikte Sophie en antwoordde zonder aarzeling op mijn vraag. ‘De rode. Ik zag ze op haar bed.’
Ik verstijfde en mijn keel werd meteen kurkdroog. « Van wie is dit huis, schat? »
Ze stak haar vinger uit. Ik ging rechtop staan en volgde haar dunne armpje en de richting waarin haar vinger de kamer door wees.
Een vrouw in een nauwsluitende zwarte jurk stond tegen de bar geleund en lachte iets te uitbundig. Haar donkere haar was in gladde golven gestyled en haar lippenstift was felrood. Ze zag eruit als het type vrouw dat altijd wist wanneer iemand haar observeerde, en dat ook graag wilde.
Ik had haar al eerder gezien, een of twee keer op werkgerelateerde evenementen van mijn man. Ik denk dat ik haar twee jaar geleden ook op een kerstborrel had gezien, en daarna nog een keer afgelopen herfst. Ze werkte op de boekhouding: Tina.
Altijd net iets te dicht bij mijn man. Altijd een beetje te familiair, herinnerde ik me, terwijl ik mijn ogen tot spleetjes kneep.
‘Papa zei dat ze wormen heeft,’ voegde Sophie er nuchter aan toe. ‘Ik zag ze toen we—’
Ze stopte abrupt. Haar wenkbrauwen fronsten, haar lippen samengeperst, alsof ze diep in gedachten verzonken was.
