Ik hurkte weer neer. « Wanneer wat, Soph? »
Ze fluisterde en bloosde: « Ik mag het niet zeggen. Papa zei dat ik niemand over de wormen mocht vertellen. Mama zou er boos om worden. »
Mijn maag draaide zich om.
‘Van streek?’ vroeg ik nog net, voordat Mark plotseling naast me verscheen, met een drankje in zijn hand en rode wangen van de aandacht.
‘Hé,’ zei ik kortaf. ‘Mag ik je even spreken?’
‘Nu?’ Hij knipperde met zijn ogen. ‘Ik wilde net—’
“Nou, Mark.”
Ik slaagde erin de aandacht te trekken van de vrouw met wie ik eerder had gepraat, voordat Sophie de bom liet vallen. Ze kwam naar me toe en ik verzon een excuus door haar te vragen op mijn dochter te passen. Ik vertelde Sophie dat papa en ik even snel iets wilden bespreken en ging weg.
Mark volgde me een gang in, vlakbij de garderobe. « Wat is er aan de hand? »
“Ze zegt dat je haar naar Tina’s huis hebt gebracht.”
Hij knipperde met zijn ogen. Toen lachte hij. « Serieus? Niet nu, schat. Kunnen we dit thuis rustig bespreken? »
