Ik glimlachte.
“Als je het niet erg vindt om naast een vrouw te zitten die zo je moeder zou kunnen zijn.”
Hij lachte en ging tegenover me zitten.
Zijn naam was Daniel. Hij vertelde dat hij als fotograaf werkte, veel reisde en de dag ervoor pas van een lange reis was teruggekomen. We hebben bijna twee uur gepraat.
Hij stelde vragen, luisterde naar mijn verhalen en bleef maar zeggen dat ik er helemaal niet zo oud uitzag als ik was.
Misschien was dat precies wat ik gemist had.
Op een gegeven moment gaf ik toe dat ik jarig was.
Daniel keek verbaasd, riep de ober en bestelde een dessert met een kaarsje.
‘Je moet je verjaardag niet alleen doorbrengen,’ zei hij.
Nadat we de bar hadden verlaten, hebben we lange tijd door de stad gewandeld. Daarna bood hij aan om me terug te brengen naar het hotel waar ik had besloten te overnachten, zodat ik niet zo laat naar huis hoefde te gaan.
Wat er vervolgens gebeurde, was iets wat ik absoluut aan niemand wilde vertellen.
Voor het eerst in jaren stond ik mezelf toe mijn leeftijd, mijn kinderen, mijn buren en wat anderen ervan zouden denken te vergeten.
Maar de volgende ochtend veranderde alles.
Ik werd wakker door het felle zonlicht en draaide me instinctief naar de andere kant van het bed.
Daniel was verdwenen. Eerst dacht ik dat hij koffie was gaan halen, maar zijn kleren waren ook nergens te bekennen.
Toen zag ik een witte envelop op het nachtkastje liggen.
Toen ik het opende en zag wat mijn nieuwe kennis erin had achtergelaten, kreeg ik diepe spijt van die avond.De rest van mijn verhaal heb ik in mijn eerste reactie verteld.
