Ook het automatiseren van tafels kan veel problemen geven. Sommige kinderen oefenen eindeloos, maar blijven toch twijfelen. Ze moeten steeds opnieuw nadenken en kunnen antwoorden niet snel ophalen. Daardoor duren rekentaken veel langer dan bij klasgenoten. Je kind raakt dan sneller moe en kan rekenen gaan vermijden.
Verder kunnen getallen vaak worden omgedraaid. Denk aan 13 en 31, of 46 en 64. Ook cijfers opschrijven in de goede volgorde kan lastig zijn. Bij klokkijken kan hetzelfde gebeuren. Je kind begrijpt misschien wel wat de wijzers doen, maar raakt toch telkens de weg kwijt. Digitale tijden kunnen ook verwarrend blijven.
Veel kinderen met dyscalculie krijgen daarnaast last van spanning. Ze voelen zich dom, omdat rekenen bij anderen makkelijker lijkt te gaan. Soms ontstaat zelfs rekenangst. Je kind blokkeert dan zodra er cijfers in beeld komen. Het kan gaan huilen, boos worden of helemaal niets meer zeggen. Dat gedrag is vaak geen onwil, maar stress.
Niets te maken met intelligentie
Het is heel belangrijk om te weten dat dyscalculie niets zegt over intelligentie. Een kind met dyscalculie kan juist heel slim zijn. Het kan sterk zijn in taal, muziek, creativiteit, sport of sociale vaardigheden. Alleen rekenen vraagt op een andere manier iets van het brein. Daar loopt je kind telkens tegenaan.
Sommige kinderen met dyscalculie kunnen prachtige verhalen vertellen. Andere kinderen begrijpen moeilijke gesprekken heel goed. Weer anderen zijn handig, zorgzaam of goed in oplossingen bedenken. Toch kunnen ze vastlopen bij simpele sommen. Dat verschil kan voor de omgeving moeilijk te begrijpen zijn.
Juist daarom krijgen kinderen soms verkeerde opmerkingen te horen. Ze zouden beter moeten opletten, harder moeten oefenen of minder slordig moeten zijn. Maar bij dyscalculie werkt dat niet zo simpel. Meer oefenen helpt alleen als de begeleiding goed past. Anders wordt rekenen vooral een bron van spanning.
Als ouder kun je veel doen door rustig te blijven. Laat je kind merken dat het niet dom is. Benoem waar het wél goed in is. Dat helpt om het zelfvertrouwen te beschermen. Want kinderen die steeds falen bij rekenen, kunnen gaan denken dat ze nergens goed in zijn. Dat moet je proberen te voorkomen.
Hoe de diagnose wordt gesteld
Dyscalculie vaststellen gaat anders dan veel mensen denken. Er is niet één simpele test die direct duidelijk maakt of je kind dyscalculie heeft. Meestal wordt gekeken naar de rekenontwikkeling over een langere periode. Ook wordt onderzocht of er andere oorzaken zijn voor de problemen.
School speelt hierbij een belangrijke rol. Leerkrachten zien hoe je kind rekent in de klas. Ze kunnen bijhouden welke onderdelen moeilijk blijven. Ook kunnen ze extra oefening of begeleiding geven. Als je kind ondanks goede hulp grote problemen blijft houden, kan verder onderzoek nodig zijn.
Bij zo’n onderzoek wordt vaak gekeken naar verschillende vaardigheden. Denk aan getalbegrip, hoofdrekenen, tafels, klokkijken en ruimtelijk inzicht. Ook wordt bekeken of er sprake is van concentratieproblemen, taalproblemen of emotionele spanning. Die kunnen rekenen namelijk ook moeilijker maken.
Een diagnose kan helpen om passende ondersteuning te krijgen. Toch is het label niet het belangrijkste. Het gaat er vooral om dat je kind de juiste hulp krijgt. Sommige kinderen hebben geen officiële diagnose, maar wel veel baat bij aanpassingen. Denk aan extra tijd, duidelijke stappenplannen en hulpmiddelen.
