Te laat.
Thomas heeft de stilte verbroken.
“Claire, waarom ben je hier?”
Ze bleef staan.
‘Omdat jij me belde.’
Thomas fronste.
‘Dat heb ik niet gedaan.’
Claire reikte in haar tas.
“Dit heb ik gisteren ontvangen.”
Ze gaf hem een envelop.
Geen retouradres.
Binnenin was een enkele gedrukte zin.
EMMA GAAT TERUG NAAR OHIO. ALS JE DE WAARHEID OVER DANIEL WILT, WEES DAN ZATERDAG OM ZES UUR IN HET CALLOWAY HOUSE.
Mijn huid prikte.
‘Hoe laat is het?’
Thomas heeft zijn horloge gecontroleerd.
‘Zes twaalf’.
Iemand wist precies wanneer ik zou aankomen.
Iemand had ons allemaal bij elkaar gebracht.
Claire keek naar mijn vader.
“Richard, ik heb tien jaar geloofd dat mijn broer stierf omdat hij te hard reed in de regen.”
De mond van mijn vader is aangespannen.
‘Dat deed hij niet.’
Claire ging stil.
‘Wat?’
Mijn vader keek me aan.
Dan bij Thomas.
Eindelijk bij mijn moeder.
“Hij was niet alleen voor de crash.”
De hele kamer leek te stoppen met ademen.
‘Wat zeg je dan?’ Ik vroeg het.
“Toen Daniel die avond het restaurant verliet, volgde hem een andere auto.”
Thomas stond.
“Van wie?”
‘Ik weet het niet.’
‘Heb je het gezien?’
‘Ja.’
‘Waarom heb je het niet aan de politie verteld?’
Het antwoord van mijn vader kwam nauwelijks uit.
“Omdat de auto van ons bedrijf was.”
Claire’s gezicht werd wit.
‘Dus je wist het?’
“Ik wist dat iemand van het bedrijf hem volgde.”
“Wie had er toegang tot bedrijfsvoertuigen?”
Mijn vader lachte bitter.
‘De helft van de leidinggevenden.’
Thomas opende Daniels zwarte notitieboekje weer.
‘Misschien niet de helft.’
Hij flipte naar de laatste bladzijde.
Daar, shuikelijk geschreven in Daniels handschrift, was een kenteken.
Mijn vader staarde ernaar.
Mijn moeder fluisterde: “Richard?”
Hij trok zich terug.
‘Nee.’
Thomas heeft het hardop voorgelezen.
Mijn vader ging zitten.
‘Ik ken dat bord.’
‘Wiens auto?’
Zijn ogen trokken naar de mijne.
“Het was toegewezen aan Martin Cole.”
M.C.
Niet Margaret Calloway.
Gemaakt door Martin Cole.
De voormalige financieel directeur van mijn vader.
Een man die ik me herinnerde van kerstfeesten uit mijn kindertijd.
Rustig.
Beleefd.
Altijd dure cadeaus meenemen.
Thomas zwoer onder zijn adem.
Claire keek verward.
‘Waar is hij nu?’
Niemand antwoordde.
Ik wist waarom.
Martin Cole zou negen jaar eerder zijn overleden.
Een jaar na Daniel.
Een bootongeluk.
Geen lichaam teruggevonden.
De kamer viel stil.
