„Ik wil alleen met jou praten.”
Ze keek me aan.
„Waarover?”
Ik legde mijn oude werkpas op tafel, de pas die ik had bewaard nadat hij was gedeactiveerd.
„Waar is de pas die ik nu gebruik?”
Een fractie van een seconde veranderde haar gezichtsuitdrukking.
„Hoe zou ik dat moeten weten?”
„Je hebt mijn jas meegenomen.”
„Ik wilde hem naar de stomerij brengen.”
„En mijn werkpas is daarna verdwenen.”
„Dan ben je hem gewoon kwijtgeraakt.”
„Iemand heeft er dinsdag om 1.47 uur het magazijn mee binnengegaan.”
Monica antwoordde niet meteen.
„En wat heb ik daarmee te maken?”
„Dat probeer ik juist uit te zoeken.”
Ze werd boos.
„Ongelooflijk. Je raakt je eigen spullen kwijt en nu beschuldig je mij?”
„Waarom heb je mijn kleren in vuilniszakken gestopt?”
Toen viel ze stil.
Ze had die vraag niet verwacht.
„Welke kleren?”
„De kleren die je zaterdag wilde weggooien.”
Ze keek instinctief naar de trap.
Op dat moment begreep ik het.
„Emma weet het,” zei ik. „Trek haar hier niet bij.”
„Wat heeft ze je verteld?”
„Genoeg.”
Monica pakte haar tas.
„Ik ga naar mijn moeder.”
„Precies dat heb je ook tegen Emma gezegd.”
Ze draaide zich naar me om.
„Je weet niet waar je het over hebt.”
„Leg het me dan uit.”
Ze zei niets.
Ze liep naar boven, haalde Emma op en wilde vertrekken.
Ik vertelde mijn dochter dat het niet haar schuld was en dat we er de volgende dag over zouden praten. Ik was niet van plan haar midden in een conflict tussen volwassenen te laten belanden.
Nadat ze waren vertrokken, ging het op mijn werk ineens snel.
Het onderzoek beperkte zich niet langer tot de camera bij de magazijndeur. Ze brachten de route van de persoon door het gebouw in kaart en bekeken daarna ook de camerabeelden buiten.
Op een van de beelden was de auto te zien waarmee de man was gekomen.
Toen ze me de opname lieten zien, herkende ik hem meteen.
