**Deel 2 – Het vervolg van het verhaal**
Dan trok tijdelijk bij zijn moeder in.
De eerste dagen leek hij dolblij met zijn nieuwe leven.
Hij begon foto’s te plaatsen.
‘Een nieuw begin.’
‘Vrijheid.’
‘Eindelijk rust.’
Op een van de foto’s stond hij naast de auto die hij had meegenomen.
Op een andere foto dronk Margareta koffie uit het espressoapparaat dat uit mijn keuken was gehaald.
Daarna verschenen er steeds meer spullen.
De televisie.
De bank.
De tafel.
Het ene voorwerp na het andere.
Ik sloeg iedere foto op.
Dan besefte niet dat hij me op die manier zelf een volledige inventaris bezorgde van alles wat hij had meegenomen.
Drie dagen later ontving ik een voorstel van zijn advocaat.
Dan eiste de helft van de waarde van het huis.
Daarnaast wilde hij dat het eigendom van verschillende andere bezittingen aan hem werd toegewezen.
Ook beweerde hij dat ik gedurende acht jaar had geprofiteerd van zijn inkomsten.
Ik las het document zorgvuldig door.
Daarna stuurde ik het door naar Raluca.
Ze belde me vrijwel meteen.
— Weet hij dit echt niet?
— Nee.
— Adriana, hoe kan hij dit niet weten?
— Omdat Dan zich heel goed de dingen herinnert die hem goed uitkomen.
— En de rest?
— Die vergeet hij gewoon.
Het huis was zijn eerste probleem.
Het was nooit samen gekocht.
Het huis was al van mij voordat ik met hem trouwde.
Ik had het van mijn grootmoeder geërfd.
Alle officiële documenten stonden op mijn naam.
Dan wist dat.
Hij had er acht jaar gewoond en was ergens onderweg blijkbaar gaan geloven dat het feit dat hij mijn echtgenoot was, hem automatisch mede-eigenaar maakte.
Maar zo werkte het niet.
En het huis was nog maar het begin.
Een paar dagen later belde hij me.
Hij lachte.
— Mijn advocaat zegt dat je de inventarislijst hebt betwist.
— Ja.
