En toen nog een.
Vervolgens een klacht indienen bij het staatsbureau voor liefdadigheidsinstellingen.
Vervolgens werd er een verzoek ingediend voor de originele beveiligingsopnames uit het huis van mijn vader, in plaats van de bewerkte beelden die Lena’s advocaat had gepresenteerd.
Mijn eerste doorbraak kwam voort uit een onoplettende fout.
De inloggegevens van de laptop die gebruikt werden om mij te belasten, werden om 21:14 uur aangemaakt. Volgens het politierapport was ik toen in het kantoor van mijn vader. Mijn dossier bij de gevangenis bevatte echter de locatiegeschiedenis van mijn telefoon, die diezelfde avond was opgevraagd zonder dat iemand de betekenis ervan inzag. Om 21:14 uur was ik twaalf mijl verderop bij een benzinestation om verkoudheidsmedicijnen voor mijn moeder te kopen.
De tweede ontdekking was zelfs nog sterker.
De zogenaamd verdwenen liefdadigheidsarchieven waren niet vernietigd. Iemand had ze hernoemd en verplaatst naar een archiefmap op de bedrijfsserver – het systeem dat ik had ontworpen om elke nacht om 2 uur automatisch een back-up te maken.
Die back-ups brachten alles aan het licht.
Drie jaar lang hadden Lena en Grant geld verduisterd met behulp van frauduleuze facturen van leveranciers. Mijn vader wist aanvankelijk van niets. Toen hij het ontdekte, hield hij de fraude geheim om de reputatie van de familie te beschermen. Toen ik de transacties begon te bevragen, besloten ze dat ik moest verdwijnen.
Toen ik eindelijk de gevangenis verliet, was mijn haar korter, mijn gezicht magerder en mijn hart verhard tot iets scherps en beheersts.
Niemand kwam me ophalen.
Ik vond het niet erg.
Een zwarte sedan stond in de buurt te wachten.
Binnen zat advocaat Samuel Price, de enige die mijn brieven had beantwoord. Hij gaf me koffie in een papieren beker en een map.
“De veroordeling is vernietigd,” zei hij. “Het Openbaar Ministerie heropent de zaak.”
Ik heb de map geaccepteerd.
Het bevatte dagvaardingen, financiële documenten, verklaringen onder ede en een geplande civiele hoorzitting.
