Samuel bestudeerde mijn gezichtsuitdrukking. “Ben je er klaar voor om ze te zien?”
Ik zag de gevangenispoorten achter ons dichtgaan.
‘Gedurende achttien maanden,’ zei ik, ‘hadden ze alle gelegenheid om op bezoek te komen.’
“En nu?”
“Nu kunnen ze naar de rechter stappen.”
De hoorzittingsruimte was kleiner dan ik had verwacht, wat mij prima uitkwam.
Vader kwam als eerste binnen in een grijs pak, zichtbaar ouder maar nog steeds met zijn arrogantie als een pantser. Moeder volgde, met samengeknepen lippen. Grant kwam binnenlopen, lachend naar zijn telefoon. Lena verscheen als laatste, gekleed in crème met parels om haar nek, er volkomen onschuldig uitzien.
Toen merkte ze me op.
Haar glimlach verdween.
Papa stopte. “Claire?”
Ik stond zwijgend naast Samuel Price.
Lena nam als eerste het woord. “Dit is intimidatie. Ze is een veroordeelde dief.”
“Eerder veroordeeld,” zei Samuel kalm. “Vrijspraak afgelopen donderdag ingetrokken.”
Grants gezichtsuitdrukking veranderde even.
De rechter kwam binnen en iedereen nam plaats.
Samuel presenteerde de beelden van het tankstation, de tijdstempels, de bon en de locatiegegevens. Daarna volgde de bewerkte beveiligingsvideo die ze tegen mij hadden ingediend, gevolgd door het origineel dat was teruggevonden in de serverback-up.
De onbewerkte beelden lieten zien dat Lena om 20:52 uur het kantoor van haar vader binnenkwam, gevolgd door Grant met een laptoptas. Haar vader arriveerde tien minuten later. Hij leek eerder moe dan verrast.
Moeder bedekte haar mond.
Lena mompelde: “Dat is nep.”
Samuel klikte.
Er werd een opname afgespeeld.
De stem van papa: “Zorg ervoor dat Claires naam erop staat. Ze heeft te dichtbij gegraven.”
Grant: “Ze zal toegeven. Dat doet ze altijd.”
Lena: “En als ze er niet meer is, verdelen we haar aandelen ook.”
Het was zo stil dat ik papa hoorde ademen.
Eindelijk stond ik oog in oog met hem.
‘Je belde 112 voordat je de camerabeelden had bekeken,’ zei ik. ‘Voordat je me ook maar één echte vraag stelde. Ik smeekte je.’
