“Kun je zaterdag naar mama komen?”
“Mij?”
“Kun je zaterdag naar mama komen?”
“Geef de planten water en haal de post binnen.”
Hij gaf me Paula’s reservesleutel.
Ik heb ernaar gekeken.
En toen keek ik hem aan.
“Zeker.”
“Bedankt.”
Hij gaf me Paula’s reservesleutel.
“Laten we je moeder verrassen.”
Hij glimlachte.
“Dat zou mooi zijn.”
Aan zijn glimlach te zien, zag hij duidelijk bloemen voor zich. Misschien boodschappen. Ik heb hem niet gecorrigeerd.
***
Zaterdagmorgen ben ik naar Paula’s huis gereden.
“Laten we je moeder verrassen.”
Ik heb alle planten water gegeven.
De post opgehaald.
Ik heb de ramen gecontroleerd.
Toen stond ik in haar keuken.
Ik had me dit moment al vaker voorgesteld.
Ik stond in haar keuken.
In mijn minder volwassen fantasieën kwam Paula thuis en zag dat alle stoelen tegen de muur stonden.
Maar terwijl ik daar stond, viel me iets op.
Haar huis was niet slecht ingericht.
Het was niet rommelig.
Het had gewoon de vorm van Paula.
Ik heb iets opgemerkt.
Het koffiezetapparaat stond naast het kastje waar ze haar favoriete mok bewaarde.
Haar leesstoel stond tegenover het raam waar de middagzon op scheen.
Haar bril lag er open naast.
Haar leesstoel stond tegenover het raam waar de middagzon op scheen.
De indeling van de voorraadkast was voor mij totaal onlogisch, maar ik wist dat Paula elke avond thee dronk, en de crackers die ze lekker vond lagen vlak naast de thee.
Een hele plank was bedekt met familiefoto’s.
Alles lag op de plek waar Paula het gebruikte.
Een hele plank was bedekt met familiefoto’s.
Ik glimlachte.
“Oké.”
Als Paula verbeteringen wilde, wist ik precies hoe ze die definieerde.
Eerst heb ik foto’s gemaakt.
Elke kamer.
Elk schap.
Elk voorwerp dat ik wilde aanraken.
Eerst heb ik foto’s gemaakt.
Toen begon ik.
Paula had me ooit verteld dat apparaten het aanrechtblad rommelig doen lijken.
Haar koffiezetapparaat werd dus in een kast geplaatst.
Ze had mijn favoriete stoel verplaatst omdat die de doorloop in onze woonkamer verstoorde.
Haar koffiezetapparaat werd in een kast weggezet.
Dus ik heb haar stoel van het raam afgeschoven en zo een perfect symmetrische zithoek gecreëerd.
Haar voorraadkast werd in categorieën ingedeeld.
Thee met diverse drankjes.
Crackers met snacks.
Blikjes bij elkaar.
Bakbenodigdheden bij elkaar zoeken.
Heel logisch.
Erg onhandig.
Haar voorraadkast werd in categorieën ingedeeld.
Eindelijk kwam ik bij de familiefoto’s aan.
Ik aarzelde.
Daarna heb ik ze allemaal op één plank gezet, omdat Paula me ooit had verteld dat te veel foto’s een kamer rommelig doen lijken.
Ik heb niets weggegooid.
Ik kwam bij de familiefoto’s.
Niets beschadigd.
Ik heb geen medicijnen, belangrijke documenten of andere persoonlijke spullen aangeraakt.
Alle voorwerpen bleven veilig in het huis.
En ik had foto’s waarop precies te zien was waar alles hoorde.
Alle voorwerpen bleven veilig in het huis.
Toen ik klaar was, zag Paula’s huis er netjes uit.
Evenwichtig.
Efficiënt.
Ik vond het vreselijk.
Dat betekende waarschijnlijk dat het met me gedaan was.
***
Twee weken later haalden Heath en ik Paula op na haar retraite.
Toen ik klaar was, zag Paula’s huis er netjes uit.
Tijdens de autorit naar huis praatte ze bijna de hele tijd over mineraalbaden en een masseur genaamd Marco die blijkbaar bovennatuurlijke handen had.
Vervolgens opende ze haar voordeur.
Ze stapte naar binnen.
Gestopt.
Heath liep bijna tegen haar aan.
“Wat…”
Ze stapte naar binnen.
Hij keek langs haar heen.
Kijk dan naar mij.
“Tori…”
Paula draaide zich langzaam om.
