5. “Door jou ben ik zo boos”
Deze zin lijkt misschien eerlijk. Je bent boos en je kind deed iets wat niet mocht. Toch leg je hiermee veel verantwoordelijkheid bij je kind. Het kan gaan denken dat het verantwoordelijk is voor jouw emoties. Natuurlijk kan gedrag van je kind iets bij je oproepen. Maar jij blijft de volwassene. Jij bent verantwoordelijk voor hoe je met je boosheid omgaat. Als een kind vaak hoort dat het jou boos, verdrietig of moe maakt, kan het zich schuldig gaan voelen.
Sommige kinderen gaan daardoor pleasen. Ze proberen iedereen tevreden te houden, omdat ze bang zijn voor boze reacties. Andere kinderen worden juist opstandig, omdat ze zich aangevallen voelen. Je kunt beter praten vanuit jezelf en het gedrag benoemen. Zeg bijvoorbeeld: “Ik word boos als er wordt geschreeuwd.” Of: “Ik vind het niet oké dat je je speelgoed gooit.” Dat is duidelijk, zonder dat je kind de schuld krijgt van jouw hele gevoel. Daarmee leer je ook iets belangrijks voor later. Je kind ziet hoe je verantwoordelijkheid neemt voor je emoties. Dat is een les die veel verder gaat dan één ruzie.
Wat je kunt doen als je toch iets verkeerds zegt
Geen enkele ouder praat altijd perfect. Iedereen zegt weleens iets waar hij later spijt van heeft. Dat maakt je geen slechte ouder. Het belangrijkste is wat je daarna doet. Je kunt terugkomen op je woorden. Dat hoeft niet zwaar of ingewikkeld. Zeg gewoon: “Ik zei net iets onaardigs. Dat had ik niet moeten zeggen.” Of: “Ik was boos, maar het is niet oké dat ik jou dom noemde.” Voor een kind kan zo’n herstelmoment veel betekenen. Het leert dat volwassenen ook fouten maken. Het leert ook dat je sorry kunt zeggen en verantwoordelijkheid kunt nemen.
Dat maakt de band vaak sterker, niet zwakker. Het helpt ook om uit te leggen wat je wél bedoelde. Bijvoorbeeld: “Ik was boos op wat er gebeurde, niet op jou.” Die zin kan veel verschil maken. Je kind voelt dan dat het gedrag niet goed was, maar dat jouw liefde blijft. Ouderschap draait niet om altijd de juiste woorden vinden. Het draait om blijven proberen, blijven herstellen en je kind laten voelen dat het veilig is. Zelfs op moeilijke momenten. Juist dan maken woorden het verschil.
