Werken loont, maar te weinig
Ondanks een fulltime baan voelt Ruben zich financieel klem. De huur slokt een groot stuk van zijn salaris op en sparen lukt nauwelijks. “Ik betaal elke maand voor een schuld uit het verleden, terwijl de toekomst voelt als iets onbereikbaars.” Extra uren maken helpt amper: je lost misschien sneller af, maar je leven schiet er niet door op. “Het is alsof ik op een loopband blijf rennen.”
Een generatie met de rekening
Wat hem het meest steekt, is de vergelijking met eerdere generaties. “Mijn ouders konden zonder dit soort schulden studeren en kochten jong een huis.” Hij gunt het ze, maar voelt zich wel benadeeld. “Wij hebben dit niet veroorzaakt, maar we betalen wel de rekening.” Volgens Ruben groeide zijn generatie op met beloftes die nooit zijn ingelost. “Ons is vrijheid verkocht, maar we kregen afhankelijkheid terug.”
Mentale druk die niet weggaat
Die studieschuld is niet alleen een geldkwestie. Het kleurt hoe Ruben naar zijn leven kijkt. Relaties, kinderen, toekomstplannen: alles voelt uitgesteld. “Je durft minder risico te nemen.” De schuld zit voortdurend in zijn hoofd. “Zelfs als het goed gaat, blijft die last voelbaar.” Dat psychologische deel, vindt hij, raakt in het politieke debat te vaak ondergesneeuwd.
Geen spijt van de studie, wel van het systeem
Ruben benadrukt dat hij geen spijt heeft dat hij is gaan studeren. “Ik heb veel geleerd en ik ga met plezier naar mijn werk.” Zijn kritiek richt zich op een systeem dat jongeren richting lenen duwde zonder eerlijk te zijn over de consequenties. “Dit gaat niet om individuele keuzes, maar om een collectieve misser.”
Aan het einde van het gesprek blijft één vraag hangen: vind jij het normaal dat een hele generatie start met tienduizenden euro schuld en daardoor buiten de koopmarkt valt, of is het leenstelsel een fout die veel te lang is genegeerd?
