Ruben is 24 en heeft zijn master net binnen. Al die jaren hoorde hij dat studeren een investering in jezelf is. “Als je flink blokt, komt het later wel goed,” zeiden ze. Nu hij aan het werk is en zijn eerste loonstrook ziet, voelt dat verhaal leeg aan. Met een studieschuld van 70.000 euro begint zijn volwassen leven niet met kansen, maar met grenzen. “Het lijkt alsof ik met achterstand start nog vóór ik echt kan beginnen.”
Lenen was vanzelfsprekend, twijfelen niet
Toen Ruben aan zijn studie begon, was lenen de standaard. Beurzen waren weg, de huren schoten omhoog en met een bijbaan redde je het amper. “Iedereen deed het,” zegt hij. Ouders, scholen en de overheid herhaalden dat een diploma zichzelf terugverdient. “Over risico’s werd nauwelijks gesproken, laat staan wat dit zou doen met je toekomst.” Nu merkt Ruben pas echt hoe zwaar die schuld drukt.
Een eigen huis dat steeds onbereikbaarder wordt
Ruben droomt, net als veel tijdgenoten, van een eigen plek. Geen luxe, gewoon een bescheiden appartement. Maar elke keer dat hij een hypotheek laat doorrekenen, komt er hetzelfde uit. “Mijn studieschuld telt mee, mijn inkomen schiet tekort.” Banken beoordelen cijfers, niet potentie. “Ik kan werken wat ik wil, maar die schuld blijft aan me vastzitten.” Het idee dat hij jarenlang geen kans maakt op een woning, sloopt zijn motivatie.
