Voedingen.
Luiers.
Was.
Schoonmaken.
Nachtelijke verzorging.
Medische afspraken.
Alles.
— Ik heb geprobeerd uit te rekenen hoeveel uur per week ik bezig ben, zei ik.
— Weet je hoeveel het zijn?
Hij zweeg.
— Meer dan een fulltime baan.
Ryan keek naar de lijst.
Voor het eerst zag ik iets in zijn ogen wat ik daar nog nooit had gezien.
Schaamte.
Maar ik was nog niet klaar.
Ik pakte mijn telefoon.
— Ik heb ook iets anders gedaan.
Zijn gezicht veranderde.
— Wat?
Ik draaide het scherm naar hem toe.
Daarop stond een bericht van zijn werkgever.
Niet ontslag.
Geen probleem.
Maar een bevestiging.
Een paar weken eerder had ik contact opgenomen met een familietherapeut.
Niet om hem kapot te maken.
Maar om hulp te zoeken.
Ik wilde begrijpen waarom de man van wie ik hield zo ver van ons gezin verwijderd was geraakt.
— Ik wilde niet dat ons huwelijk eindigde, zei ik zacht.
— Ik wilde dat jij eindelijk begreep wat er gebeurde.
Ryan keek naar de tafel.
— Ik dacht echt dat jij het makkelijker had.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
— Dat is precies het probleem, Ryan.
— Je dacht.
— Je vroeg nooit.
Die avond sliep Ryan op de bank.
Niet omdat ik hem wilde straffen.
Maar omdat ik eindelijk ruimte nodig had.
