Niemand zei iets.
Zelfs Ed stopte met lachen.
Mijn broer keek eerst naar mij. Zijn ogen gingen van mijn besmeurde gezicht naar mijn jurk en vervolgens naar mijn trillende handen.
Toen keek hij naar Ed.
“Vind je dit grappig?”
Ed haalde zijn schouders op.
“Kom op, man. Het was maar een grap.”
Ryan lachte niet.
“Een grap?”
Hij liep langzaam naar ons toe.
“Je hebt haar gezicht in een taart geduwd. Op haar trouwdag. Voor honderdtwintig mensen. En je noemt dat een grap?”
Ed rolde met zijn ogen.
“Ze is mijn vrouw. Ze weet toch dat ik maar een grapje maakte?”
Mijn hart kromp ineen toen hij dat zei.
Mijn vrouw.
Alsof die woorden hem toestemming gaven om te doen wat hij wilde.
Ik veegde voorzichtig wat glazuur van mijn oog en keek naar mijn moeder. Ze stond nog steeds met haar hand voor haar mond.
Toen zag ik Ryan weer.
Hij stak zijn hand uit naar mij.
“Kom.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Waarheen?”
“Weg van hier.”
Ed stapte naar voren.
“Ho, wacht even. Dit is mijn bruiloft.”
Ryan keek hem recht aan.
“Nee. Dit is háár bruiloft.”
De zaal werd doodstil.
Ik had nog nooit zoveel mensen zo stil zien worden.
Ryan pakte een servet en gaf het aan mij.
