Een lang werkleven, een wankele horizon
Hans is 66 en kijkt met dubbele gevoelens terug op decennia in de bouw. Hij startte als leerling-timmerman en schopte het tot leidinggevende, maar had nooit gedacht dat hij op deze leeftijd zou twijfelen of een simpel cafébezoek nog kan. “Waar heb ik al die jaren voor gezwoegd?” moppert hij terwijl hij de afschriften van vorige maand doorneemt.
Vanaf jongs af aan voelde hij zich thuis op de bouw. Met je handen iets neerzetten gaf hem altijd voldoening. “Aanpakken zit me in het bloed,” zegt Hans. “De bouw was niet zomaar werk; het hoorde bij wie ik ben. En nu moet ik nadenken of ik een biertje kan betalen.”
Toen hij met pensioen ging, rekende hij op rust en wat meer lucht, maar de werkelijkheid pakte anders uit. Zijn pensioen houdt het tempo van de stijgende kosten niet bij. “Als ik met vrienden praat die nog in dienst zijn, voel ik me soms aan de zijlijn,” vertelt Hans. “Zij kunnen spontaan iets leuks doen, ik moet elke euro drie keer omdraaien.”
Hij denkt terug aan de vrijdagmiddagen met collega’s in de kroeg. “Even afschakelen en elkaar beter leren kennen, dat hoorde erbij. Nu voelt het alsof ik de enige ben die zo’n simpel uitje moet laten schieten.”
Zware tijden, toch een sprankje hoop
