“Het criminele circuit,” zegt ze. “Dat woord had ik nooit met mijn kind willen verbinden.” Politie aan de deur. Telefoontjes midden in de nacht. De constante angst dat er iets vreselijks zou gebeuren. “Ik sliep niet meer. Ik stond alleen nog maar aan. Elke dag opnieuw.”
Wat haar het meest raakt, is het gevoel dat ze tekortgeschoten is. “Mensen zeggen: ‘Je hebt ze toch goed opgevoed?’ Maar als het zo goed was gegaan, stonden we dan hier?” Ze voelt zich verantwoordelijk voor alles wat misliep. Voor elke verkeerde keuze van haar kinderen. “Als moeder draag je alles. Ook wat zij kapotmaken.”
Langzaam verdween Jeanet zelf naar de achtergrond. Haar leven werd één lange zorgmodus. “Ik heb geen dromen meer,” zegt ze. “Geen plannen. Alles draait om brandjes blussen.” Ze voelt zich leeg, uitgeput, oud. “Ik ben 42, maar ik voel me soms 70.”
En dan is daar die gedachte. Die ene waar ze zich het meest voor schaamt. “Als ik geen kinderen had gehad, was mijn leven misschien rustiger geweest. Lichter. Misschien was ik dan mezelf gebleven.”
Ze benadrukt dat ze haar kinderen nooit zal laten vallen. “Ik blijf hun moeder. Tot het einde.” Maar eerlijk zijn betekent voor haar ook durven uitspreken wat bijna niemand zegt. “Liefde en spijt kunnen naast elkaar bestaan.”
Jeanet wendt haar blik af en zegt dan: “Mensen zeggen dat kinderen je leven verrijken. Maar soms… breken ze het ook.”
En dat hardop uitspreken voelt voor haar misschien wel als het grootste taboe.
