“Dat het weer helemaal om jouw gevoelens draait.”
Ik moest bijna lachen.
“Wat is er gebeurd?”
“Onze garantsteller heeft zich teruggetrokken.”
Ik liet de stilte voortduren.
Mama verlaagde haar stem.
“Het is een catastrofe.”
“Dat klinkt slecht.”
“Driehonderdveertig miljoen dollar slecht.”
„Wauw.“
“Grant zegt dat iemand dit in gang kan hebben gezet vanwege de belastingcontrole. We moeten erachter komen wie de garantsteller is en onderhandelen voordat de bank in paniek raakt.”
“Waarom bel je mij?”
“Jij werkt voor de overheid.”
Daar was het weer.
Behalve dat mijn onopvallende overheidsbaan opeens nuttig was geworden.
“Jij kent financiële toezichthouders. Bankiers. Misschien kan iemand ons vertellen wie Northstar is.”
Rachel klemde haar lippen op elkaar om niet te lachen.
“Ik dacht dat het bedrijfsleven niet echt mijn ding was.”
„Claire.“
„Wat?“
“Alsjeblieft.”
Dat woord had gewicht.
Niet genoeg.
Maar het had gewicht.
“Ik sta aan de overkant van de straat.”
Mama viel stil.
“Wat ben je?”
“In het café.”
“Kom hierheen.”
Ik keek naar de deuren van de balzaal.
“Geen probleem.”
Ik stak in mijn eentje de straat over.
De lobby rook naar dure perfume en verse lelies.
Een jazztrio speelde nog steeds in de balzaal, terwijl roddels zich sneller verspreidden dan de muziek.
Bestuursleden verzamelden zich bij het podium.
Donateurs fluisterden achter champagneglazen.
Grant zag mij als eerste.
“Eindelijk.”
Mama pakte me bij de arm.
“Vergaderruimte.”
Ze leidde me door een zijdeur.
Grant volgde ons.
Evenals Daniel Park, een slanke man met vermoeide ogen, die eruitzag alsof hij niet goed had ademgehaald sinds de melding van de bank was binnengekomen.
De deur sloot zich.
Mama draaide zich onmiddellijk om.
“Daniel. Leg het uit.”
Hij slikte.
“De garantsteller heeft zich teruggetrokken.”
“Dat weten we.”
“De bank beroept zich op de onderpandclausule. Als we Northstar niet binnen dertig dagen kunnen vervangen, wordt het volledige kredietlimiet opgeëist.”
Mama starde hem aan.
“Wie is Northstar?”
“De bank maakt de uiteindelijke eigenaren niet bekend.”
Grant sloeg zijn handpalm op tafel.
“We hebben alles op tijd betaald.”
Daniel keek hem aan.
“Dat is niet het enige probleem.”
Grant verstijfde.
Ik keek er aandachtig naar.
Mama draaide zich om.
“Wat betekent dat?”
Daniel aarzelde.
“De audit bracht onregelmatigheden in de leningsvoorwaarden aan het licht.”
Mama’s ogen vernauwden zich.
“Wat voor soort onregelmatigheden?”
Grant onderbrak hem.
“Technische boekhoudkundige kwesties.”
„Grant.“
“Mam, stop ermee.”
Ik wist het op dat moment.
Hij had haar niets verteld.
En plotseling was het grootste geheim in de kamer niet het mijne.
Dat van hem wel.
### Deel 5
Mama sloot de jaloezieën van de vergaderruimte.
De balzaal verdween achter beige louvres.
Nu waren we nog maar met z’n vieren over.
Mama.
Grant.
Daniel.
Ik.
“Wat heb je gedaan?” vroeg mama.
Grant strekte zijn jasje glad.
“Niets.”
Daniel zag er ellendig uit.
Mama draaide zich naar hem toe.
„Daniel.“
Hij ademde uit.
“Grant heeft verschillende uitbreidingsuitgaven tussen rapportageperioden herverdeeld.”
Mama fronste haar wenkbrauwen.
“In het Duits alsjeblieft.”
“Hij heeft uitgaven uitgesteld om onze kwartaaldekkingratio’s er beter uit te laten zien.”
„Ik heb niets verzonnen,“ snauwde Grant hem toe. „Elke afzonderlijke dollar is geregistreerd.“
Daniel antwoordde rustig.
„Maar de timing was cruciaal.“
Mama keek Grant aan.
“Je vertelde me dat we aan elke eis zouden voldoen.”
“We hebben aan hun functionele eisen voldaan.”
“Functioneel?”
“Het was slechts tijdelijk.”
Ik leunde tegen de muur.
Toekijken hoe het gouden kind uitlegde waarom regels niet op hem van toepassing zouden zijn, was bijna pijnlijk.
Grant merkte me op.
“Waarom sta je daar zo?”
“Jullie hebben het zo te zien druk.”
“Dit geldt ook voor jou.”
“Op wat voor manier?”
“Dit is ons familiebedrijf.”
Ik vroeg me bijna af of het ons familibedrijf was geworden vóór of nadat ik van de gastenlijst was gegooid.
In plaats daarvan zei ik: “Wat eist de bank?”
Daniel antwoordde.
“Of Northstar herstelt de garantie in ere, of wij verstrekken gelijkwaardige zekerheid.”
“Kunnen we dat doen?” vroeg mam.
Niemand antwoordde.
Ze keek de kamer rond.
“Kunnen we dat doen?”
Daniels stem werd zachter.
“Niet zo gemakkelijk.”
“Hoeveel liquiditeit?”
“Achtenzestig miljoen, onmiddellijk beschikbaar zonder de bedrijfsvoering te verstoren.”
Mam ging zitten.
De lederen fauteuil maakte een zacht sissend geluid.
Grant begon heen en weer te ijsberen.
“We vinden wel een andere garantsteller.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Iedereen die een due diligence-onderzoek uitvoert, zal de resultaten zien.”
“En?”
“En ze zullen het risico dienovereenkomstig in de prijs verdisconteren.”
“Dan betalen we gewoon meer.”
“Als ze überhaupt akkoord gaan.”
Mam draaide zich plotseling naar mij om.
“Claire, bel iemand.”
Ik knipperde met mijn ogen.
“Pardon, wat?”
