“Iemand bij het Ministerie van Handel. Bij de banktoezichthouder. Welke afdeling ook verantwoordelijk is voor dat soort zaken.”
“Wil je dat ik druk uitoefen op een bank?”
“Nee. Ik wil informatie.”
“Via Northstar?”
“Ja.”
Ik keek naar Daniel.
Hij keek me nu vreemd aan.
Misschien was er bij hem een kwartje gevallen.
Mam ging door met praten.
“Als we weten wie ze zijn, kan ik persoonlijk met ze spreken. Het is waarschijnlijk een of andere hedgefondsmanager die betere voorwaarden probeert af te dwingen.”
“Misschien.”
“Geef me een naam.”
“Ik ken de naam al.”
Het werd stil in de kamer.
Grant stopte.
Mam knep haar ogen tot spleetjes.
„Wat?“
„Northstar Holdings.“
“Blijkbaar.”
“Nee. Ik bedoel, ik weet wie er de controle over heeft.”
Daniels gezichtsuitdrukking veranderde als eerste.
„Mevrouw Bennett …“
Grant lachte.
“Heb je het gegoogeld?”
Ik stak mijn hand in mijn tas.
“Nee.”
Ik legde het inspectierapport op tafel.
Grant keek naar beneden.
Daarna naar mij.
Alle kleur trok uit zijn gezicht weg.
Mam merkte het op.
“Wat is dat?”
“Het volledige auditrapport.”
Daniel the whispered: “Je hoort dat niet te hebben.” -> Wait, source says `Daniel whispered: “You shouldn’t have that.”` Let’s use correct Dutch: Daniel the whispered -> Daniel whispered: “Dat hoor jij niet te hebben.”
“Eigenlijk wel.”
Ik sloeg de autorisatiepagina open.
*Aangevraagd door Northstar Holdings op grond van de inspectierechten van de garantsteller.*
Mam las het.
Toen keek ze me aan.
“Hoe ben je daaraan gekomen?”
Ik beantwoordde haar blik.
“Omdat ik het heb aangevraagd.”
Grant staarde me aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
“Omdat alleen de garantsteller zich op deze clausule kan beroepen.”
“Juist.”
Niemand bewoog.
Vanachter de muren hoorde ik zwakjes het applaus van het gala.
Het leek erop dat iemand een toespraak hield.
Mam keek weer op van het rapport naar mij.
Haar stem was zachter geworden.
„Claire.“
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en opende een document.
*Northstar Holdings LLC.*
*Uiteindelijk belanghebbende: Claire Elizabeth Bennett.*
Ik schoof de telefoon over de tafel.
Daniel pakte hem als eerste.
Hij las het scherm.
Toen las hij het nog een keer.
Grant griste hem uit zijn hand.
“Wat in vredesnaam moet dat voorstellen?”
“Mijn bedrijf.”
“Nee.”
“Wel.”
“Northstar is niet van jou.”
“Jawel.”
“Jij werkt voor de overheid.”
“En?”
“Je woont in een rijtjeshuis.”
“Dat klopt.”
“Je rijdt in een Honda.”
“Nog steeds waar.”
Hij klonk bijna beledigd door elk afzonderlijk feit.
Mam had geen woord gezegd.
Ze staarde me aan alsof ik een vreemde voor haar was geworden.
Ik ging verder.
“Ik begon te beleggen toen ik vierentwintig was.”
Grant schudde zijn hoofd.
“Met welk geld?”
“Van mij.”
“Je had geen geld.”
“Ik had spaargeld en het vermogen om deals te analyseren.”
Zijn mond ging open.
Hij ging weer dicht.
Ik keek naar mam.
“Drie jaar geleden kon jullie bank geen institutionele steun krijgen voor uitbreiding tegen acceptabele voorwaarden.”
Haar lippen gingen een beetje van elkaar.
“Nee.”
“Ze benaderden Northstar.”
“Nee.”
“Ik heb jullie bedrijf doorgelicht.”
“Nee.”
“Ik heb Grants structuur onderzocht.”
„Claire …“
“En ik heb de garantie goedgekeurd.”
Mam greep de rand van de tafel vast.
“Driehonderdveertig miljoen?”
