‘Dat is verstandig,’ zei ik.
Ze knikte langzaam.
‘Ik had je eerder moeten bellen.’
‘Ja.’
Daarna vertrok ze.
Ik bleef nog enkele minuten zitten.
Lotte schoof een glas water naar me toe.
‘Wat wil je nu doen?’
Ik keek naar de documenten op tafel.
‘Ik wil dat hij niet meer over mijn leven kan beslissen zonder dat ik het weet.’
De daaropvolgende maand werd Thomas’ financiële situatie steeds duidelijker.
Zijn zakenpartner, Jeroen Vos, liet via zijn advocaat weten dat de onderneming onderzoek liet doen naar onregelmatigheden in de administratie.
Verschillende betalingen aan Eva’s studio bleken niet te zijn voorzien van de vereiste interne goedkeuring.
Er waren bovendien conceptstukken opgesteld voor een financiering waarbij onze gezamenlijke woning als mogelijke zekerheid werd genoemd.
Mijn handtekening stond onder geen enkele definitieve overeenkomst.
Dat was een enorme opluchting.
Thomas had wel geprobeerd de indruk te wekken dat mijn instemming slechts een formaliteit was, maar zonder mijn geldige toestemming en medewerking konden de voorgestelde zekerheden op onze woning niet op die manier worden gevestigd.
De financiering was daardoor niet afgerond.
Zijn onderneming kon het ontbrekende geld niet langer verhullen.
Een deel van de onjuist geboekte bedragen moest worden gecorrigeerd en Thomas werd tijdelijk uit zijn dagelijkse bestuursfunctie gezet, in afwachting van het onderzoek en afspraken met zijn zakenpartner.
Eva’s studio betaalde het gedeelte van de voorschotten terug waarvoor geen werkzaamheden konden worden aangetoond. Voor het overige deel werden facturen en prestaties opnieuw gecontroleerd.
De affaire was pijnlijk.
Maar de financiële werkelijkheid liet zien hoeveel vertrouwen Thomas ook buiten ons huwelijk had verspeeld.
Op een dinsdagmiddag, precies zes weken na de geboorte, vroeg Thomas of hij me in het ziekenhuisrestaurant mocht spreken.
De kinderen waren inmiddels sterker.
Mijn oudste zoon, Lucas, ademde al grotendeels zelfstandig.
Zijn broertje, Bram, had nog extra ondersteuning nodig, maar kwam langzaam aan.
Noor was hersteld van haar infectie.
Ik was voor het eerst in weken in staat geweest een paar uur naar huis te gaan en had daar ontdekt hoe stil onze woning zonder Thomas voelde.
Zijn schoenen stonden niet meer bij de deur.
Zijn scheerapparaat was verdwenen uit de badkamer.
Maar in de toekomstige babykamer hingen de drie houten namen die we samen hadden uitgekozen.
Lucas.
Bram.
Noor.
Ik ging naar de afspraak.
Thomas zat al aan een tafel met twee kopjes koffie.
Hij was zichtbaar afgevallen.
‘Je ziet er beter uit,’ zei hij.
‘Dat ben ik ook.’
Hij schoof een kopje naar me toe.
Ik liet het staan.
‘Ik heb mijn advocaat gesproken,’ begon hij.
‘Ik ook.’
Hij keek naar zijn handen.
‘Het bedrijf is misschien niet meer te redden in de vorm waarin het nu bestaat.’
‘Dat spijt me.’
Hij keek verrast op.
‘Meen je dat?’
‘Ja. Je hebt er vijftien jaar aan gewerkt. Maar dat verandert niets aan wat je hebt gedaan.’
Hij knikte.
Een tijdje zeiden we niets.
Toen haalde hij een envelop uit zijn jas.
Er zaten drie foto’s in.
Lucas, Bram en Noor.
De foto’s die de verpleegkundige eerder voor hem had afgedrukt, op zijn verzoek en met mijn toestemming.
‘Ik kijk er iedere avond naar,’ zei hij.
Ik wachtte.
‘Ik heb alles kapotgemaakt, hè?’
‘Veel wel.’
Zijn ogen werden vochtig.
‘Ik weet niet waarom ik zo bang was.’
‘Waarvoor?’
‘Dat ik niet goed genoeg zou zijn. Voor drie kinderen. Voor jou. Voor het bedrijf. Voor alles.’
Ik keek naar hem.
‘Dus ging je naar Eva?’
‘Bij haar hoefde ik niets op te lossen. Ze kende me nog van vroeger. Toen ik niet overal verantwoordelijk voor was.’
Ik liet zijn woorden even bezinken.
‘Eva kende een versie van jou zonder kinderen, zonder hypotheek en zonder personeel dat afhankelijk was van je beslissingen.’
Hij knikte.
‘Ik weet het.’
‘Maar wij leefden niet meer in die tijd.’
Hij veegde met zijn duim langs de rand van zijn kopje.
‘Ik dacht dat ik alles nog kon herstellen voordat iemand het merkte.’
‘Je dacht vooral dat je nergens voor hoefde te kiezen zolang je bleef uitstellen.’
Hij keek op.
‘Dat is waar.’
Voor het eerst verdedigde hij zich niet.
Ik haalde een map uit mijn tas.
‘Ik wil scheiden, Thomas.’
Hij sloot zijn ogen.
Ik schoof de papieren naar hem toe.
‘Lotte heeft een voorstel opgesteld. De woning moet worden getaxeerd. We laten de financiële afwikkeling via onze advocaten lopen. En we maken afspraken over de kinderen met hun belang voorop.’
Hij keek naar de map alsof die hem lichamelijk pijn deed.
‘Is er echt geen kans meer?’
