‘Ik had dit met jou moeten meemaken.’
Ik antwoordde niet meteen.
‘Je maakt het nu met hen mee, Thomas. Zorg dat je dat blijft doen.’
Hij knikte en vertrok.
Die avond, toen het huis eindelijk stil was, zat ik tussen de drie bedjes.
Lucas sliep met zijn armen boven zijn hoofd.
Bram hield een stukje van zijn slaapzak vast.
Noor lag op haar zij, precies zoals ze dat altijd deed zodra ik haar goed had toegedekt.
Op de kast stond een foto van de dag waarop ze het ziekenhuis hadden verlaten.
Ik pakte mijn telefoon.
Er stond een oude herinnering tussen mijn foto’s: Thomas en ik, elf jaar eerder, lachend op een terras in Utrecht.
We waren jonger.
We wisten nog niets van miskramen, ziekenhuiskamers, schulden of gebroken beloften.
Ik bekeek de foto zonder boosheid.
Daarna legde ik mijn telefoon weg.
De babyfoon kraakte.
Noor begon zachtjes te huilen.
Ik stond op, liep naar haar bedje en nam haar voorzichtig in mijn armen.
Ze werd stil zodra ik haar tegen me aan hield.
Buiten reden auto’s door de straat. Er brandde nog licht bij de buren.
Ik dacht aan die dinsdag in maart, toen ik met trillende handen mijn naam op een formulier had gezet.
Ik had toen gedacht dat ik alleen maar toestemming gaf voor een operatie.
Pas later begreep ik dat het ook de eerste beslissing was geweest die ik zonder Thomas durfde te nemen.
Sindsdien had ik er nog veel meer genomen.
Niet allemaal gemakkelijk.
Niet allemaal zonder twijfel.
Maar wel bewust.
Noor opende haar ogen heel even.
Ik streek met een vinger langs haar wang.
‘Mama is er,’ fluisterde ik.
Deze keer hoefde ik niet te hopen dat iemand anders zijn belofte zou nakomen.
Ik was er.
En ik zou blijven.
