DEEL 2
“Als we haar nu zonder bewijs confronteren, zal ze simpelweg beweren dat de fles niet van haar is,” waarschuwde rechercheur Raymond Cole terwijl hij de laboratoriumfoto’s over het bureau uitspreidde. “Een slimme advocaat zal meteen vragen wie de fles heeft aangeraakt, hoe lang deze in de lade heeft gelegen en of iemand anders de inhoud zou kunnen hebben verwisseld.”
Rosalyn perste haar lippen gefrustreerd op elkaar. De plaatselijke politie had Raymond die middag al gestuurd, direct nadat ze de toxicologische melding hadden ontvangen.
“Chloe heeft expliciet verklaard dat Brenda haar dwong die druppels in te nemen,” benadrukte Rosalyn.
“Chloe is pas zeven jaar oud, en hoewel haar verhaal cruciaal is, hebben we concreet fysiek bewijs nodig om een arrestatie te kunnen verrichten,” legde Raymond kalm uit.
‘Dan moeten we haar op heterdaad betrappen als ze het haar opnieuw probeert te geven,’ opperde Rosalyn.
Raymond keek op van het dossier. ‘Weet je absoluut zeker dat je dat soort risico wilt nemen in een ziekenhuis?’
“Ik zal Chloe nooit meer een druppel laten inslikken, maar Brenda denkt dat het kind morgen uit het ziekenhuis wordt ontslagen,” hield Rosalyn vol. “Als ze van plan is haar opnieuw te vergiftigen, zal ze het vandaag nog proberen voordat Chloe vertrekt.”
Het plan werd snel en discreet uitgevoerd. De originele fles met gif bleef opgesloten in de kluis van de politie, terwijl een nepfles in de nachtkast werd geplaatst. Een geautoriseerde verborgen camera werd geïnstalleerd om de hele kamer te filmen, twee agenten in burger wachtten in de gang en Chloe kreeg de instructie nooit zonder toezicht te worden gelaten.
Om kwart over vier die middag kwam Brenda de kamer binnen met een felgekleurde cadeautas waar een knuffel uitstak. Ze was tweeëndertig jaar oud, had keurig blond haar, droeg een donkerblauwe trenchcoat en had een warme uitdrukking op haar gezicht.
‘Mijn lieve kleine prinses!’ riep Brenda uit terwijl ze zich voorover boog om Chloe een kus op haar voorhoofd te geven. ‘Kijk eens naar de verrassing die ik vandaag voor je heb meegebracht.’
Chloe pakte het knuffelkonijn en legde het vlak naast haar oude giraffe.
Rosalyn kwam even later de kamer binnen. “Goedemiddag, Brenda.”
Brenda draaide zich om met een stralende glimlach. “Hallo dokter, Brandon was erg overstuur toen hij het nieuws hoorde, wat hebben de laatste bloedtesten uitgewezen?”
‘We analyseren de resultaten nog zorgvuldig,’ antwoordde Rosalyn terwijl ze de lade van het nachtkastje opende om het nepflesje te pakken. ‘Trouwens, heb je dit flesje van thuis meegenomen?’
‘Ja, dat zijn gewoon standaard kindervitamines,’ antwoordde Brenda kalm.
“Brandon zei dat alle supplementen eerst via mijn kantoor goedgekeurd moeten worden,” aldus Rosalyn, die haar aandachtig observeerde.
Er was een minuscule, bijna onmerkbare pauze in Brenda’s houding voordat ze weer glimlachte. “Natuurlijk, Brandon heeft me over de nieuwe regel verteld, dus vergeef me, want ik heb vroeger in een apotheek gewerkt en vergeet soms dat ziekenhuizen strikte protocollen hebben.”
“Op mijn afdeling moet werkelijk elk item door mijn handen gaan,” voegde Rosalyn er stellig aan toe.
Brenda hield de blik van de dokter onafgebroken vast. “Begrepen, dokter.”
Het volgende halfuur zat Brenda naast het bed een verhaaltje voor te lezen aan Chloe, haar dekens goed in te stoppen en enthousiast te vertellen over de prachtig versierde slaapkamer die haar thuis te wachten stond. “Als je eindelijk thuiskomt, slaap je omringd door kleurrijke eenhoorns, want je papa en ik willen dat alles perfect voor je is.”
Chloe bleef volkomen stil en reageerde niet op haar woorden.
Voordat Brenda de kamer verliet, wierp ze nog een fractie van een seconde een blik op de zwarte bloempot op de vensterbank, en Rosalyn zag haar warme glimlach volledig verdwijnen.
De volgende middag keerde Brenda terug naar het ziekenhuis met een veel kleinere leren handtas. Ze ging kamer vier binnen om precies zeven minuten over vier.
Rosalyn wachtte bij de centrale verpleegpost terwijl haar mobiele telefoon eenmaal trilde in haar zak, wat aangaf dat Raymond de live camerabeelden aan het bekijken was.
Eenmaal binnen trok Brenda zachtjes de deur achter zich dicht. Ze ging naast Chloe zitten, praatte even met haar en keek toen door het raam in de gang om er zeker van te zijn dat niemand haar zag.
Ze ritste haar handtas open en haalde er een nieuw glazen flesje uit met precies hetzelfde merklabel en druppeldopje.
Chloe trok zich onmiddellijk terug tegen de kussens. “Ik wil die druppels niet binnenkrijgen.”
‘Mijn lieve meisje, je moet ze innemen zodat je weer sterk kunt worden,’ fluisterde Brenda.
‘De dokter heeft gezegd dat ik niets van huis mee mag nemen,’ hield Chloe vol.
Brenda’s vriendelijke uitdrukking verstrakte een beetje. “Dokters overdrijven altijd, en bovendien blijft dit kleine geheimpje strikt tussen jou en mij, dus zeg het snel voordat er iemand binnenkomt.”
Ze kneep in het rubberen balletje om de glazen pipet te vullen.
Op datzelfde moment zwaaide de slaapkamerdeur wijd open en stapte Rosalyn de kamer binnen, onmiddellijk gevolgd door Raymond en twee gewapende agenten.
‘Zet die fles nu meteen neer, Brenda,’ beval Raymond luid.
Brenda stond stokstijf, de pipet in de lucht houdend. “Wat betekent deze indringing?”
‘Je giftige plan is voorbij,’ zei Rosalyn duidelijk.
“Dit zijn gewoon onschadelijke vitamines!” riep Brenda, haar stem verheffend van paniek.
Een van de politieagenten stopte de glazen fles voorzichtig in een bewijszak, terwijl een andere agent foto’s van de plaats delict begon te maken.
Raymond stapte kalm naar voren. “De fles die u gisteren in deze kamer hebt achtergelaten, is al volledig geanalyseerd door ons staatslaboratorium.”
Voor het eerst was alle kleur volledig uit Brenda’s gezicht verdwenen. “Over welke fles heb je het?”
“Die donkere container die je Chloe de afgelopen weken hebt laten doorslikken,” verduidelijkte Raymond.
“Ik heb hier nooit gif achtergelaten, en iemand probeert me er duidelijk in te luizen!” schreeuwde Brenda.
Rosalyn deed een stap dichterbij om het angstige kind te beschermen. “Ik heb je nooit verteld dat we de vorige fles uit de la hadden gehaald, maar je wist precies waar we het over hadden.”
Brenda opende haar mond om tegenspraak te bieden, maar er kwamen geen woorden uit haar keel.
Zware voetstappen galmden door de gang buiten, en Brandon verscheen in de open deuropening met een lang kartonnen pakket met daarin een rol wit behang, versierd met kleine roze eenhoorns.
Hij bleef stokstijf staan en keek naar de politieagenten, de plastic zak met bewijsmateriaal en zijn verloofde. ‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’
Brenda draaide zich naar hem toe, met tranen over haar wangen. “Brandon, luister alsjeblieft nu naar me, want dit is gewoon een vreselijk misverstand!”
Raymond opende een officiële map. “Meneer Brandon, we vragen u kalm te blijven, maar we hebben concreet bewijs dat uw dochter al wekenlang systematisch is vergiftigd met giftige zware metalen.”
Brandon liet het pakket meteen vallen, en de zware rol behangpapier kletterde op de vloertegels. “Opzettelijk vergiftigd?”
