Ik keek naar de druppels op het aanrecht. ‘Dat vroeg ik me ook af.’
Hij sloot de kraan en keek me aan alsof ik hem zojuist had betrapt op iets kleins en vervelends. ‘Je maakt overal een zaak van.’
‘Ik wil weten wat er met mijn lening is gebeurd.’
‘Het is geregeld.’
‘Laat de stukken zien.’
‘Later.’
Toen ik niet antwoordde, pakte hij zijn telefoon en liep terug naar de woonkamer.
Die nacht sliep hij niet naast me. Hij zei dat hij vroeg naar het kantoor moest. Om half drie stond ik op om water te drinken en zag ik licht branden in zijn werkkamer. De deur stond op een kier. Zijn laptop was open. Op het scherm stond een spreadsheet met een betalingsopdracht vanaf de rekening van het bouwbedrijf naar een rekening op naam van Viviennes adviesbureau.
Het bedrag was € 184.000.
De omschrijving luidde: consultancy en herstructurering vastgoed.
Ik maakte geen foto. Dat zou later tegen me kunnen werken, en ik wist genoeg om te begrijpen dat dit niet op een toevallig open scherm was beland. Ik liep terug naar bed en bleef wakker tot de wekker ging.
De volgende ochtend belde ik mijn advocaat, Marieke Vos. Zij had de oorspronkelijke leningsovereenkomst opgesteld. Ik vertelde haar wat ik had gezien en vroeg haar om de openbare gegevens bij het Kadaster en de stukken bij de notaris op te vragen.
‘Ga Daan nu niet confronteren,’ zei ze. ‘Eerst moeten we weten wat er is vastgelegd.’
‘Ik heb de betaling gezien.’
‘Dat is iets anders dan weten waar het geld vandaan kwam en wat ermee is gedaan.’
Ze had gelijk. Dezelfde middag vond ik een nieuwe brief van de notaris tussen de post. Er was een verzoek ingediend om het hypotheekrecht op het huis te laten doorhalen. Mijn handtekening stond onderaan het meegestuurde formulier.
Ik had het niet ondertekend.
Ik voelde hoe de baby’s bewogen. Eén schop tegen mijn ribben, daarna een draai die mijn adem even inhield. Ik legde het papier neer en belde Marieke opnieuw.
De notaris bevestigde dat het verzoek niet was uitgevoerd. De handtekening kwam niet overeen met de handtekening op de oorspronkelijke overeenkomst. Ook stond in het begeleidende schrijven dat ik afstand had gedaan van mijn vordering en akkoord was met een nieuwe financiering via Viviennes bedrijf.
‘Heeft iemand je identiteitspapieren gehad?’ vroeg Marieke.
‘Daan heeft een scan van mijn paspoort. Die was nodig voor de hypotheekakte.’
‘Dan bewaren we alles. En we dienen vandaag nog bezwaar in.’
De dag daarop kwam de eerste baby twee weken te vroeg ter wereld. De bevalling begon tijdens een vergadering op het NAVO-hoofdkwartier. Ik voelde de eerste wee toen ik mijn aantekeningen voor een logistieke briefing ordende. Mijn collega, kolonel Marcus Reed, keek één keer naar mijn gezicht en schoof de map van tafel.
‘Je gaat nu naar het ziekenhuis.’
‘De vergadering is over twintig minuten.’
‘Die begint zonder jou.’
Hij belde de medische dienst. Een uur later lag ik in het ziekenhuis in Heerlen, met twee monitoren om mijn buik en Daan naast me. Hij kwam pas nadat hij eerst had gezegd dat hij “een paar dingen moest afronden”.
De tweeling werd met een keizersnede geboren. Noor was klein en rood, met een donkere pluk haar. Elias hield zijn ogen stijf dicht en maakte zijn mond open alsof hij een bezwaar wilde indienen. Ze werden opgenomen op de neonatale afdeling. Ik mocht ze eerst alleen aanraken door openingen in de couveuse.
Daan bleef de eerste avond. Hij streek één keer over mijn schouder en zei dat het goed zou komen. De volgende ochtend was hij weg.
Ik lag nog aan een infuus toen hij terugkwam, drie dagen later. Hij droeg een donkerblauw colbert en had geen tas bij zich. Hij zette een map op het kastje naast mijn bed.
‘Wat is dit?’
‘De scheidingspapieren.’
Ik keek naar de map. Achter het raam van de kamer liep een verpleegkundige met een stapel handdoeken voorbij.
‘Je wilt scheiden terwijl onze kinderen in couveuses liggen?’
‘Ik wil voorkomen dat dit nog erger wordt.’
‘Wat wordt erger?’
Hij trok zijn stoel naar achteren maar ging niet zitten. ‘Jij maakt alles ingewikkeld. Mijn ouders zitten in de problemen, en jij bent alleen maar bezig met je geld en je papieren.’
‘Ik heb geld geleend. Dat is iets anders.’
‘Je hebt ons nooit geholpen. Je hebt alleen voorwaarden gesteld.’
‘Dat is niet waar.’
Hij leunde naar me toe. Zijn stem bleef laag. ‘Je bent waardeloos als partner, Anouk. Je bent er nooit echt. Zelfs nu lig je hier met je telefoon en je advocaten.’
Ik keek naar zijn handen. Zijn duim wreef steeds over de rand van de map.
‘Wie heeft die verklaring voor de notaris opgesteld?’
Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Waar heb je het over?’
‘Mijn handtekening.’
‘Dat weet ik niet. Vivienne regelde de financiering.’
‘En jij?’
‘Ik heb genoeg aan mijn hoofd.’
Hij schoof de map dichterbij. ‘Teken. Dan kunnen we dit tenminste achter ons laten.’
De deur ging open. Een verpleegkundige bracht een klein flesje afgekolfde melk binnen. Ze keek van Daan naar mij en zette het op het tafeltje.
‘Mevrouw, u hoeft nu niets te beslissen,’ zei ze.
‘Bemoei je er niet mee,’ zei Daan.
De verpleegkundige bleef staan. ‘Ik bepaal zelf waar ik me mee bemoei.’
Daan pakte zijn jas. ‘Denk er maar over na.’
‘Dat doe ik al.’
Hij liep weg zonder naar de couveuses te kijken.
De papieren bleven ongeopend op mijn kastje liggen. Marieke liet ze later ophalen. Ze stuurde diezelfde dag een brief aan Daan en aan de notaris waarin stond dat ik geen afstand had gedaan van mijn vordering en dat ik de handtekening betwistte.
Ik dacht dat de scheiding de ergste klap was. Dat was niet zo.
Twee dagen later kwam Ria langs. Ze zette een papieren tas met babykleertjes naast mijn bed en keek toen naar de map.
‘Daan zei dat je hem dwarszit,’ zei ze.
