Om te begrijpen hoe iemand een celstraf van 452 jaar kan krijgen, moet je kijken naar het verschil tussen twee juridische principes bij het opleggen van straffen voor meerdere misdrijven: concurrerend versus cumulatief straffen.
Concurrerend Straffen (Concurrent Sentencing)
In veel Europese rechtsstelsels, zoals in Nederland of België, geldt in grote mate het principe van de concurrerende straf. Wanneer een dader meerdere misdrijven pleegt – bijvoorbeeld drie overvallen – worden de straffen voor die misdrijven niet simpelweg bij elkaar opgeteld. De rechter kijkt naar het zwaarste misdrijf en kan daar een bepaalde verhoging aan toevoegen, maar er geldt een wettelijk maximum aan de totale strafduur. De straffen lopen als het ware 'tegelijkertijd'.
Cumulatief Straffen (Consecutive Sentencing)
In het Amerikaanse strafrecht wordt bij veel ernstige misdrijven gebruikgemaakt van cumulatieve straffen. Dit betekent dat de straf voor elk afzonderlijk misdrijf achter elkaar geplakt wordt.
Als een tiener wordt veroordeeld voor:
-
Tientallen afzonderlijke aanklachten van diefstal, gewapende overval of cybercriminaliteit.
-
Meerdere slachtoffers bij één enkel incident (waarbij elk slachtoffer telt als een afzonderlijke aanklacht).
-
Zware misdrijven met verplichte minimale strafmaten (mandatory minimums).
Dan worden de jaren per aanklacht bij elkaar opgeteld. Als een verdachte schuldig wordt bevonden aan 30 aanklachten waar elk 15 jaar cel op staat, komt de optelsom automatisch uit op 450 jaar. De rechter stelt dus niet willekeurig een getal vast, maar voert een strikt wiskundige opstelsom uit op basis van de wet.
