Drie weken eerder ontdekte Samuel verdachte contracten die verband hielden met Mercer Development Consulting, het bedrijf van Ethan.
Valse renovatiefacturen.
Buitensporig hoge betalingen aan leveranciers.
Bijna 2,8 miljoen dollar werd via lege vennootschappen doorgesluisd.
‘Is alles bevestigd?’ vroeg ik.
Samuel schoof een map over het bureau.
“De forensische boekhouding is vanochtend afgerond. Zijn handtekening staat onder twaalf machtigingen. En er is meer.”
Hij opende een ander bestand.
Ethan had Calloway Holdings een voorstel gedaan om de lagere commerciële verdiepingen aan hem te verkopen voor een fractie van de marktwaarde.
In zijn presentatie omschreef hij eigenaarschap als iets dat “bejaard, passief en financieel onervaren” is.
Ik glimlachte.
Samuel schudde zijn hoofd.
“Hij dacht dat de eigenaarsgroep kwetsbaar was.”
“Hij dacht dat ik kwetsbaar was.”
Boven vierde Ethan nog steeds feest.
Samuels telefoon stond vol met berichten van cateringpersoneel.
Blijkbaar maakte Ethan een grapje over mij.
“Je dochter is beneden haar stand getrouwd,” stond er in een van de berichten.
Een andere getuige meldde dat Ethan de messing sleutel omhoog hield en die “een souvenir van Frank uit zijn tijd als conciërge” noemde.
Ik keek naar het plafond.
“Geef hem twintig minuten.”
Samuel aarzelde.
“Meneer, we kunnen hem nu verwijderen.”
“Nee.”
Ik dacht aan Lily die fluisterde: Ga gewoon.
Boos zijn was makkelijker geweest dan teleurgesteld zijn.
Maar ik had geen veertig jaar lang een imperium opgebouwd door emotioneel te handelen.
‘Ten eerste,’ zei ik, ‘bevries alle contracten die verband houden met Mercer Development.’
Samuel typte.
“Klaar.”
“Schakel een externe advocaat in.”
“Ik wacht al.”
“Beëindig zijn kantoorhuurcontract wegens fraude, met onmiddellijke ingang na juridische beoordeling.”
Samuel knikte.
“En de salon op de bovenste verdieping?”
Ik keek op mijn horloge.
“Laat hem zijn dessert opeten.”
Precies tweeëntwintig minuten nadat Ethan de beveiliging opdracht had gegeven mij te verwijderen, kwam Samuel de eetkamer boven binnen.
Ik heb het via de beveiligingscamera’s bekeken.
Ethan hield de messing sleutel boven zijn wijnglas.
“Misschien opent het wel een bezemkast.”
Zijn vrienden lachten.
Toen kwam Samuel buiten adem binnen.
“Meneer Calloway, we hebben de eigenaar nodig.”
Het gelach verstomde.
Ethan keek om zich heen.
“WHO?”
Samuel staarde hem recht in de ogen.
“Jij niet.”
Vervolgens draaide hij zich om naar de privélift.
De deuren gingen open.
Ik ging naar buiten.
Lily sprong zo snel op dat haar stoel achterover viel.
Ethans glimlach verdween.
Ik liep naar de tafel en ging naast hem staan.
