Van Loon pakte een tweede dossier.
Haar paardenpension draaide al achttien maanden verlies. Ze had betalingsachterstanden bij de Belastingdienst, twee leveranciers en een leasemaatschappij. Bovendien had ze 86.000 euro van de rekening van onze vader opgenomen in de weken voordat hij overleed.
‘Dat geld had in de nalatenschap moeten vallen,’ zei ik.
‘Inderdaad.’
Daar lag de eerste reden waarom Marieke mij weg wilde hebben. Maar nog niet waarom ze een elfjarig kind zo behandelde.
Het antwoord kwam die middag van mijn zwager, Jeroen Smit.
Hij wachtte in de lobby van het hotel. Jeroen was achtenveertig, administrateur bij een transportbedrijf en normaal gesproken een man die zelfs tijdens verjaardagen nauwelijks zes woorden achter elkaar sprak. Nu hield hij een plastic boodschappentas vast alsof die hem overeind hield.
‘Marieke weet niet dat ik hier ben.’
‘Weet je waar Noor sliep?’
Hij knikte.
Ik pakte mijn jas van de stoel.
‘Dan zijn we klaar.’
‘Wacht.’ Hij zette de tas op tafel. ‘Ik heb geprobeerd haar naar binnen te halen. Marieke dreigde Lieke mee te nemen en te zeggen dat ik haar sloeg. Ze heeft al een verklaring klaarliggen.’
‘En daarom liet je een kind in een schuur slapen?’
Zijn gezicht zakte in.
‘Er is geen excuus.’
Uit de tas haalde hij een laptop en een kleine zwarte harde schijf. Hij had kopieën gemaakt van de administratie van de pensionstalling, camerabeelden van het erf en berichten tussen Marieke en projectontwikkelaar Koster Wonen.
Marieke probeerde niet alleen geld te lenen. Ze wilde het hele gebied verkopen.
Koster Wonen wilde op twintig hectare een vakantiepark bouwen. Daarvoor had het bedrijf handtekeningen nodig van meerdere grondeigenaren. Marieke had beweerd dat zij via de nalatenschap zeggenschap over IJsselgrond Beheer zou krijgen zodra ik officieel onbekwaam werd verklaard.
‘Onbekwaam?’ vroeg ik.
Jeroen opende een map met gescande documenten. Daarin zaten conceptverklaringen waarin stond dat ik last had van agressie, achterdocht en gevaarlijke woede-uitbarstingen na mijn uitzendingen.
Eén verklaring droeg zijn naam.
Nog niet ondertekend.
‘Ze wilde dat ik die vanavond zou tekenen,’ zei hij.
‘En Noor?’
Jeroen keek naar zijn handen.
‘Noor vond in februari een map in Mariekes kantoor. Ze heeft foto’s gemaakt met haar telefoon. Marieke zag het op de deurcamera.’
Daarom was haar telefoon afgepakt. Daarom mocht ze het woonhuis niet meer in. Mijn dochter was niet gestraft omdat ze lastig was. Ze was geïsoleerd omdat ze bewijs had gezien.
Ik ging naar onze hotelkamer. Noor zat aan het bureau te tekenen.
‘Heb je foto’s gemaakt in het kantoor van tante Marieke?’
Het potlood stopte boven het papier.
‘Ze zei dat ik naar een internaat zou gaan als ik het vertelde.’
‘Heb je die foto’s nog?’
‘Ze heeft mijn telefoon kapotgemaakt.’
Daarna trok Noor de voering van haar sporttas los. Uit een smalle opening haalde ze een geheugenkaartje, niet groter dan haar vingernagel.
‘Opa zei altijd dat je belangrijke dingen nooit maar op één plek moest bewaren.’
Op het kaartje stonden zevenentwintig foto’s. Bankafschriften. Plattegronden. De vervalste overeenkomst. En een e-mail waarin Marieke schreef dat “de militair” na terugkomst snel onder druk moest worden gezet om afstand te doen van zijn aandelen.
De laatste foto liet iets anders zien: een brief van de notaris aan Marieke, gedateerd twee jaar geleden.
Daarin stond zwart op wit dat IJsselgrond Beheer eigenaar van de woning was en dat ik alle aandelen bezat.
Marieke had dus altijd geweten dat de boerderij van mij was.
Ze had alleen gedacht dat ik niet wist dat zij het wist.
Drie dagen later zaten we bij Van Loon aan tafel: Marieke, Jeroen, hun advocaat en ik. Noor was bij mijn oude commandant en zijn vrouw. Ik wilde haar niet opnieuw tegenover mijn zus zetten.
Marieke droeg een donkerblauwe blouse en had haar haar strak opgestoken. Ze zag eruit alsof ze naar een zakelijke bespreking kwam, niet naar een gesprek over verwaarlozing en fraude.
‘Ik wil eerst vastleggen dat mijn broer psychische problemen heeft,’ zei ze. ‘Zijn beschuldigingen zijn het gevolg van—’
Van Loon schoof het medische verslag naar haar advocaat.
Daarna het rapport van Veilig Thuis.
