Toen de foto’s.
Mariekes mond bleef halfopen toen ze haar eigen e-mails zag.
‘Die zijn gestolen.’
‘Ze lagen open op een bureau in een woning waar Noor toen nog mocht komen,’ zei ik. ‘Maar over de bruikbaarheid beslist uiteindelijk het Openbaar Ministerie. Niet jij.’
Haar advocaat boog zich naar haar toe en fluisterde iets. Marieke trok haar arm weg.
‘Jij gaat je eigen zus toch niet aangeven?’
Ik keek naar de nagelafdrukken die Noor die ochtend in mijn pols had achtergelaten toen buiten een autoportier hard dichtsloeg.
‘Mijn zus liet mijn kind in een onverwarmd hok slapen.’
‘Ze had discipline nodig.’
‘Ze was elf.’
‘Ze is manipulatief. Net als Eva.’
Mijn stoel schoof over de vloer voordat ik besefte dat ik was opgestaan. Van Loon legde één hand op de map, niet op mij. Die kalme beweging was voldoende.
Ik ging weer zitten.
‘Noem haar moeder nooit meer.’
Voor het eerst keek Marieke weg.
Van Loon opende de bruikleenovereenkomst. Door de illegale kamerverhuur, de bouwkundige aanpassingen en het gebruik van de woning als zekerheid voor een lening was Marieke meerdere bepalingen niet nagekomen. IJsselgrond Beheer kon de overeenkomst beëindigen.
Maar ik had nog één document bij me.
De overdrachtsakte van haar aandelen in de voormalige familieonderneming.
Jaren geleden had Marieke twintig procent van die onderneming geërfd. Door haar schulden waren die aandelen verpand. De bank had mij, als medeaandeelhouder, het eerste recht van koop gegeven. Die ochtend had ik de schuld afgelost en de aandelen rechtsgeldig overgenomen.
Daarmee bezat ik niet alleen de grond en het woonhuis, maar ook de stallen die Marieke als haar bedrijf beschouwde.
Ik zette mijn handtekening.
Mijn rechterhand trilde door het oude letsel, maar iedere letter stond waar hij moest staan.
‘Wat heb je gedaan?’ vroeg Marieke.
‘Voorkomen dat jij iets verkoopt wat nooit van jou is geweest.’
‘Dit is mijn huis.’
‘Nee. Je mocht er wonen.’
‘Papa heeft het mij beloofd.’
Van Loon haalde de oorspronkelijke akte uit het dossier.
‘Uw vader heeft juist laten opnemen dat het bezit niet aan u mocht worden overgedragen zolang de schulden uit uw eerdere onderneming niet waren afgewikkeld.’
Dat was de tweede waarheid die ze voor iedereen verborgen had. Tien jaar eerder was haar interieurwinkel failliet gegaan. Onze ouders hadden borg gestaan en bijna hun woning verloren. Ik had de boerderij niet gekocht om rijk te worden. Ik had hem gekocht om het dak boven hun hoofd te redden.
Marieke drukte haar vingers tegen haar slapen.
‘Dus jij hebt al die jaren de grote weldoener gespeeld?’
‘Nee. Ik heb gezwegen zodat papa en mama zonder schaamte konden blijven wonen.’
‘En nu zet je mij op straat.’
‘Je krijgt zeven dagen om vrijwillig te vertrekken. Als je weigert, vragen we via de rechter ontruiming. De advocaat heeft uitgelegd welke bewijsstukken er liggen.’
Haar advocaat knikte nauwelijks zichtbaar.
Jeroen schoof zijn huissleutel over tafel.
‘Ik ga vandaag al weg,’ zei hij.
Marieke draaide zich naar hem toe.
‘Jij laffe hond.’
‘Dat ben ik geweest,’ antwoordde hij. ‘Veel te lang.’
Ze begon pas te huilen toen duidelijk werd dat niemand haar zou redden. Niet luid, niet zoals in films. Haar gezicht vertrok en ze veegde woedend met haar mouw langs haar neus.
‘Ik wilde alleen zekerheid voor Lieke.’
Jeroen keek haar aan.
‘Je wilde een vakantiepark bouwen en met de voorschotten naar Spanje vertrekken.’
Daar wist ik nog niets van.
Hij opende op de laptop een reserveringsbevestiging voor een villa bij Alicante en twee concepttickets. Alleen Marieke en haar vijftienjarige dochter stonden erop. Niet Jeroen.
