Ze haalde haar schouders op.
‘Hij zei dat jij anders boos op mij zou worden.’
‘Wanneer zei hij dat?’
‘Gisterenavond. En vanochtend nog een keer.’
‘Heeft hij je pijn gedaan?’
Ze schudde snel haar hoofd. Daarna keek ze naar de deur.
‘Niet hier.’
Ik voelde iets kouds langs mijn rug trekken.
‘Wat bedoel je?’
Ze kneep haar lippen op elkaar.
‘Ik wil naar oma.’
Mijn moeder woonde in Haarlem, maar Thomas vond dat zij te veel vragen stelde. Sinds enkele maanden mocht Lotte haar nog maar bellen wanneer hij in de kamer was.
Ik ging naast haar zitten.
‘Je kunt me alles vertellen.’
Lotte keek naar mijn handen.
‘Papa zegt dat je ziek bent.’
‘Wat?’
‘Dat je soms dingen vergeet. Dat je niet goed voor mij kunt zorgen.’
Ik voelde mijn vingers verstijven.
‘Wanneer zegt hij dat?’
‘Als jij slaapt. Of als je onder de douche staat.’
‘Wat nog meer?’
Ze begon aan een velletje naast haar duim te trekken.
‘Hij zegt dat ik straks bij hem woon. In België misschien. Hij heeft een huis gezien.’
De geluiden uit de keuken kwamen gedempt door de deur. Het water van de waterkoker. Het kastje dat openging. Het mes dat tegen het aanrecht tikte.
‘Heeft hij gezegd wanneer?’
Lotte knikte.
‘Als jij weg bent.’
‘Waarheen?’
Ze keek eindelijk op.
‘Naar een inrichting.’
Mijn adem stokte.
Ik stond op en liep naar de badkamer. Niet omdat ik iets moest pakken, maar omdat ik niet wilde dat Lotte mijn gezicht zag. Ik zette mijn handen op de wastafel en keek naar mezelf in de spiegel.
Op dat moment herinnerde ik me alle kleine dingen die ik maandenlang had weggeduwd.
Thomas die mijn telefoon controleerde.
Thomas die zei dat ik te emotioneel was.
Thomas die Lotte naar afspraken bracht zonder mij iets te vertellen.
Thomas die ineens vroeg of ik nog wist waar belangrijke documenten lagen.
Thomas die vorige week zei: ‘Als er iets met jou gebeurt, weet ik tenminste wat ik moet doen.’
Ik haalde het briefje uit mijn jaszak.
Er stonden slechts vier regels op.
Ga vanavond niet met hem naar huis als dat nog kan. Bel de politie voordat u hem vertelt dat u dit hebt gelezen. Uw man heeft mij gevraagd een vals tandheelkundig verslag over u en uw dochter te maken. Uw dochter heeft mij vorige week iets verteld. Ik heb bewijs. Vraag naar dr. Noor El Amrani.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik las het opnieuw. Daarna nog een keer.
Thomas riep vanuit de keuken: ‘Eva?’
Ik stopte het briefje in mijn broekzak.
‘Ja?’
‘Kom je thee drinken?’
Ik keek naar de gesloten deur van Lottes kamer.
‘Ik ga even met haar naar mijn moeder.’
Hij verscheen in de gang. Zijn gezicht stond ontspannen, maar zijn ogen gingen meteen naar mijn jas.
‘Nu?’
‘Ze heeft pijn.’
‘Je moeder woont veertig minuten verderop.’
‘Dan rijden we veertig minuten.’
Hij glimlachte zonder warmte.
‘Je doet weer overdreven.’
‘Dat kan.’
Het was de eerste keer in lange tijd dat ik niet uitlegde waarom ik iets wilde.
Thomas keek me enkele seconden aan. Daarna liep hij naar de voordeur en ging ervoor staan.
‘Lotte blijft hier.’
‘Nee.’
‘Eva.’
‘Ga opzij.’
‘Je bent niet in staat om op dit moment verstandige beslissingen te nemen.’
Daar was het. De zin die ik zo vaak had gehoord dat hij bijna normaal was gaan klinken.
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.
‘Ga opzij.’
Zijn gezicht veranderde.
‘Doe niet zo dramatisch.’
Ik belde 112.
Niet omdat ik dacht dat hij mij zou aanvallen. Juist daarom. Omdat ik wist hoe gemakkelijk hij later zou zeggen dat ik alles had verzonnen.
De politie arriveerde binnen tien minuten. Twee agenten kwamen binnen terwijl Thomas nog bij de deur stond. Eén van hen vroeg ons om uit elkaar te gaan staan.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg de agente.
Thomas antwoordde eerder dan ik.
‘Mijn vrouw heeft een paniekaanval. Ze denkt dat ik mijn dochter iets wil aandoen.’
Ik keek naar hem.
‘Dat heb ik niet gezegd.’
‘Je hoeft het niet letterlijk te zeggen om het duidelijk te maken.’
De agente richtte zich tot mij. ‘Mevrouw, wilt u met mij meekomen naar de woonkamer?’
Ik gaf haar het briefje.
Ze las het zwijgend. Haar collega vroeg Thomas om in de gang te wachten.
Lotte kwam uit haar kamer.
‘Mama?’
