Toen we het restaurant uitliepen, omhelsde ze me.
‘Dankjewel,’ zei ze. ‘Voor je geduld. En dat je het niet raar hebt gemaakt.’
Ik omarmde haar terug. “Daar zijn vrienden voor. We leren van elkaar.”
Die avond eindigde niet met wrok of schuldgevoel.
Het eindigde met wederzijds begrip.
En ja hoor, de salade was lekker.
Maar de werkelijke voldoening kwam van iets heel anders.
Het kwam voort uit het eren van mezelf – kalm, respectvol en zonder excuses.
En dat? Dat smaakte nóg beter.
