‘Uw toilet is achterin.’
‘Ik moet met Joris praten.’
‘Nee.’
‘Hij heeft geen idee wat er gebeurt.’
‘Dat is precies waarom u niet met hem praat.’
Pieter glimlachte opnieuw. Zijn stem bleef zacht.
‘U maakt een grote fout, mevrouw Meijer.’
‘Dat horen we meestal van mensen die eindelijk worden tegengehouden.’
Hij keek langs haar heen.
Joris zat met zijn knuffelolifant op schoot. Naast hem lag zijn rugzak open. Er stak een blauwe map uit.
Pieter zag die map.
Zijn blik veranderde.
‘Waar heeft hij die vandaan?’
Lotte draaide haar hoofd nauwelijks.
‘Ga terug naar uw stoel.’
‘Die map hoort bij mij.’
Joris trok de rugzak naar zich toe.
‘Mama zei dat ik hem aan mevrouw De Wit moest geven.’
Pieter zette één stap naar voren.
‘Geef hem hier.’
‘Nee.’
Het woord was zacht, maar duidelijk.
Pieter keek naar hem alsof hij hem voor het eerst werkelijk zag.
‘Joris, luister naar me. Je moeder heeft dit allemaal veroorzaakt. Als je die map bij je houdt, kan ze niet worden geholpen.’
Lotte hief haar hand.
‘Stop.’
‘U begrijpt de situatie niet. Ze heeft schulden. Ze heeft geld gestolen van het bedrijf. Ze is gevlucht en heeft hem achtergelaten.’
‘Dat is niet wat er in zijn dossier staat.’
‘Dossiers liegen.’
‘Mensen ook,’ zei ik.
Pieter keek naar mij en schoot toen onverwacht met zijn hand naar de rugzak.
Hij raakte hem niet. Lotte trok de tas weg voordat hij erbij kon.
De kapitein kwam uit de cockpit. De marechaussee bij de ingang van het vliegtuig was niet meer zichtbaar, maar Lotte had blijkbaar al een stille oproep gedaan. De bemanning aan de achterkant kreeg instructies via de intercom.
Pieter hief beide handen.
‘Ik wilde alleen de map pakken.’
‘U mag teruglopen,’ zei de kapitein. ‘Of u wordt vastgezet tot aan de landing.’
‘Op basis waarvan?’
‘Op basis van het feit dat u zojuist geprobeerd heeft een tas van een beschermd kind af te pakken.’
‘Dat was mijn neefje.’
‘Dat blijft u maar zeggen.’
Pieter ging niet direct terug. Hij bleef in het gangpad staan en keek naar Joris.
‘Je moeder komt niet terug,’ zei hij.
De jongen werd helemaal stil.
‘Dat weet je toch?’
Joris liet zijn hand zakken. Het koekje viel op de grond.
‘U zei dat ze in het ziekenhuis lag.’
Pieter knipperde.
‘Dat was voordat—’
Hij stopte.
Te laat.
Lotte keek naar de kapitein. Ik zag dat ook Ingrid hem had gehoord.
Joris keek op.
‘U zei dat ze weg was.’
‘Dat was maar een manier van zeggen.’
‘U zei dat ze in het ziekenhuis lag.’
‘Omdat ze ziek was.’
‘Maar u zei tegen de politie dat u haar elf dagen niet had gezien.’
Pieter werd bleek.
De jongen sprak nog steeds zonder te huilen. Dat maakte het erger. Zijn stem klonk als iemand die een lijstje opzegde dat hij heel vaak in zijn hoofd had geoefend.
‘U zei dat ze naar België was. Daarna zei u dat ze naar Duitsland was. En gisteren zei u dat ze niet meer terugkwam.’
Pieter keek naar de passagiers om zich heen.
‘Hij is in de war.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Hij probeert de volgorde te onthouden.’
Lotte pakte de blauwe map uit de rugzak, maar gaf hem niet aan Pieter.
Op de voorkant stond met zwarte inkt geschreven:
VOOR ELLEN DE WIT — ALLEEN IN AANWEZIGHEID VAN JORIS
Daaronder stond het logo van een notariskantoor in Utrecht.
De kapitein opende de map niet.
‘Wie is Ellen de Wit?’ vroeg hij aan Joris.
‘De mevrouw die mama hielp.’
‘En wat moet zij hiermee doen?’
‘Ze moet ervoor zorgen dat oom Pieter niet alles krijgt.’
Niemand bewoog.
Achterin begon iemand zacht te fluisteren. Een man vroeg wat er aan de hand was. Een vrouw met de rode sjaal draaide zich om en zei:
‘Er is een kind bij betrokken. Houd uw stem laag.’
Pieter ging zitten.
Niet omdat hij wilde luisteren. Omdat zijn knieën blijkbaar niet meer meewerkten.
De rest van de vlucht verliep zonder incidenten. Dat klinkt rustiger dan het was. Elke keer als Pieter bewoog, keek iemand naar hem. Elke keer als Joris zijn hoofd optilde, keek Ingrid of hij lucht kreeg.
