Sinds ik vader ben, kijk ik anders naar mezelf en het leven. Vroeger was ik vooral bezig met doorgaan, presteren en sterk zijn. Vaderschap vraagt erom dat ik ook zacht durf te zijn. Dat ik geduld heb, aanwezig ben en eerlijk toegeef wanneer ik niet weet of ik iets goed doe. Mijn kinderen leerden me dat ik mijn gevoel niet altijd moet uitschakelen. Ze houden me een spiegel voor.
Ik merk dat ze niet alleen luisteren naar wat ik zeg, maar vooral kijken naar wat ik doe. Ik kan vertellen dat fouten maken erbij hoort, maar dan moet ik mijn eigen fouten ook erkennen. Sinds ik vader werd, stopte bij Defensie en ondernemer werd, ben ik me veel bewuster van de invloed die mijn gedrag heeft op anderen. Zeker op twee kleine mensen die mede van mij leren hoe ze naar zichzelf, andere mensen en de wereld kijken.
Een veilige plek om thuis te komen
Ik hoop dat allebei mijn kinderen, Milou en Xem, zich later herinneren dat onzekerheid niet betekent dat er iets mis is met hen. Dat ze aan zichzelf mogen twijfelen zonder zichzelf af te wijzen. En dat een moeilijke periode, een vervelende opmerking of de mening van een ander nooit hun waarde bepaalt.
Onzekerheid kan ook betekenen dat je voor een grote stap staat, die je alleen kunt zetten door je eerst even onzeker te voelen. Ik hoop dat hun innerlijke criticus zo weinig mogelijk de overhand krijgt. Dat ze weten dat ze erbij horen en ertoe doen.
Bovenal hoop ik dat ze weten dat ze naar huis kunnen komen. Letterlijk, maar vooral emotioneel. Dat ze niet eerst alles hoeven op te lossen voordat ze iets vertellen. Ze mogen bij ons aankloppen met hun verdriet, onzekerheid, fouten en vragen.
Dat is voor mij de kern van ouderschap. Je kunt niet voorkomen dat je kind wordt gekwetst of ooit aan zichzelf gaat twijfelen. Je kunt wel jarenlang helpen om een sterk fundament te bouwen. Zodat er, wanneer de buitenwereld hard spreekt, vanbinnen een stem klinkt die zegt: ik ben oké, ik ben goed zoals ik ben en ik hoef dit niet alleen te dragen.”
