Mensen die echt de schouders eronder zetten, zoals Harold, lijken in onze samenleving vaak onzichtbaar. Ze maken trouw hun 40 uur, maar het voelt zelden alsof iemand hun inzet echt waardeert. Harold werkt in de fabriek en houdt rond de 2.300 euro netto per maand over. Op papier klinkt dat oké, in de praktijk is het net aan. Helemaal als hij hoort dat zijn buurvrouw, afgekeurd om te werken, maandelijks 2.500 euro netto aan uitkeringen en toeslagen krijgt. Je leest het goed: 200 euro meer dan Harold, zonder er een uur voor te hoeven draaien.
Stel je voor: elke ochtend vroeg je bed uit, handschoenen aan, lopende band starten. De tijd kruipt terwijl je de productie controleert en alles inpakt. Het zweet staat op je voorhoofd, maar je rekent erop dat je aan het eind van de maand je verdiende loon krijgt. Tot je op een avond met een biertje hoort dat je buurvrouw, die het redelijk rustig aan kan doen, meer binnenkrijgt dan jij. Waar blijft dan de eerlijkheid? Vraag je je dan niet af of de balans in onze welvaartsstaat niet hoognodig bijgesteld moet worden als het om belonen gaat?
