De dag van het ongeluk: wachten in onzekerheid
In een interview met Omroep Zeeland vertelde Sarahs moeder Evy hoe het verlies elke dag aanwezig is. Verder leven is iets wat je probeert, zegt ze, maar zonder dat het ooit even uit je hoofd verdwijnt.
Ze beschreef ook de uren na het ongeval op 11 juni: ouders die bij de plek van het drama moesten wachten, zonder duidelijkheid. Toen Evy de naam Sarah aan een agente doorgaf, kreeg ze te horen dat haar dochter was overleden.
De stille keuzes na het ondenkbare
Olivia’s ouders kregen eveneens het vreselijke bericht. Damian werd nog naar een ziekenhuis in Rotterdam gebracht, maar overleed later die dag. Het zijn feiten die hard klinken, maar voor families voelen als scènes die telkens terugkeren.
Die avond konden de ouders Sarah en Olivia nog zien. Later besloten de families dat de meisjes die nacht bij elkaar zouden blijven. “Dat ze niet alleen waren,” vertelde Evy. Het type besluit dat je nooit verwacht te moeten nemen.
Herdenkingen in Axel en een plek naast elkaar
Na het drama werden de vier slachtoffers herdacht, onder meer met een stille tocht in Axel. Het dorp en de schoolgemeenschap zochten naar manieren om het verdriet samen te dragen, al weet iedereen: echt ‘samen oplossen’ kan niet.
Olivia, Damian en Sarah zijn op verschillende dagen begraven, maar liggen naast elkaar op de begraafplaats in de buurt van basisschool De Warande. Voor veel mensen is dat een plek geworden waar woorden vaak tekortschieten.
Hoe nu verder met de strafzaak
Wanneer de zaak inhoudelijk wordt behandeld, is nog niet bekend. Tot die tijd blijven er momenten zoals deze: pro-formazittingen, nieuwe details uit onderzoek, juridische beslissingen. En steeds opnieuw de vraag wat ‘recht’ betekent in een leeg geworden huis.
Voor de ouders is het belangrijk dat de aandacht niet alleen naar Jurkus en zijn voorlopige vrijlating gaat. “Het zijn niet zomaar de slachtoffers, het waren onze kinderen,” zei Evy. Wil jij hierop reageren? Laat het weten op onze sociale media.
