In Breda was woensdag een zaal vol spanning, stille woede en rauw verdriet. De eerste openbare zitting over het dodelijke verkeersdrama bij Vogelwaarde bracht nabestaanden, pers en betrokkenen samen, maar liet vooral zien hoe groot de kloof is tussen recht en rouw.
Want terwijl het strafproces nog in de steigers staat, voelen families dat de tijd doorloopt zonder antwoorden. Juist daarom besloten drie ouders, vlak voor de zitting, iets ongebruikelijks te doen: ze gaven hun kinderen een gezicht, vóórdat het dossier hen tot een nummer maakt.
De zaak die Nederland blijft bezighouden
De verdachte is de 20-jarige Reinaldas Jurkus. Hij wordt ervan verdacht het ongeval te hebben veroorzaakt waarbij een groep kinderen uit Axel, op weg naar een schoolkamp, werd geraakt door zijn auto op de N290.
Bij het drama, op 11 juni tussen Vogelwaarde en Terhole, kwamen drie kinderen van 12 jaar om het leven: Olivia, Damian en Sarah. Ook schooldirecteur Joyce overleed. Drie andere kinderen raakten zwaargewond.
Nieuwe details over snelheid en het laatste stuk voor de klap
Tijdens de pro-formazitting maakte het Openbaar Ministerie meer bekend over de snelheid vlak vóór de aanrijding. Uit data van Jurkus’ telefoon zou blijken dat hij in de laatste 800 meter ongeveer 130 kilometer per uur reed.
Eerder registreerden meetlussen in het wegdek al een snelheid van 135 kilometer per uur. Op dat traject gold 80 kilometer per uur als maximum, met in de bocht een adviessnelheid van 70 kilometer per uur.
Verdachte: van cannabisverdenking naar focus op rijgedrag
Jurkus wordt verdacht van het veroorzaken van een verkeersongeval met dodelijke afloop en zwaar lichamelijk letsel. De verdenking van rijden onder invloed van cannabis is ondertussen vervallen, al bleef die kwestie lang nadrukkelijk rondzingen.
Een speekseltest was na het ongeval positief op THC, maar bloedonderzoek liet zien dat de hoeveelheid onder de strafbare grens bleef. Daarmee verschuift de nadruk in het onderzoek vooral naar snelheid, controle en keuzes achter het stuur.
Onderzoek wijst op patroon van te hard rijden
Het dossier bevat ook informatie over eerder rijgedrag. In de week vóór het ongeluk zou Jurkus zeventien keer te hard hebben gereden, gebaseerd op gegevens uit zijn telefoon. Het gaat dus niet om zeventien flitsboetes, maar om gemeten ritdata.
Daarnaast had hij als beginnend bestuurder al vier verkeersboetes. Ook kwam naar voren dat de stuurbekrachtiging van zijn BMW volgens onderzoek defect was. Wat dat precies betekende tijdens het ongeval, blijft onderwerp van onderzoek en interpretatie.
Rechter schorst voorarrest: vrij onder strenge voorwaarden
Het Openbaar Ministerie wilde dat Jurkus langer vast zou blijven, maar de rechtbank besloot het voorarrest te schorsen. Daarbij speelde mee dat hij inmiddels ongeveer drie maanden in voorlopige hechtenis zat en dat nog onduidelijk is wanneer de inhoudelijke behandeling volgt.
De vrijlating komt niet zonder beperkingen. Jurkus mag niet autorijden, moet meewerken aan controles op drugsgebruik, moet behandeling accepteren en bereikbaar blijven voor justitie. De rechter benadrukte: bij overtreding kan hij direct terug de cel in.
‘Een mokerslag’: emoties bij nabestaanden
Voor de families voelt het besluit als een klap. Via Namens de Familie werd gesproken van een ‘mokerslag’ en ‘een klap in het gezicht’. Niet omdat ze vergelding willen in een vroeg stadium, maar omdat het verlies nog volledig open ligt.
In zo’n periode weegt elk signaal zwaar: een verdachte die naar huis mag, hoe tijdelijk ook, botst met de realiteit dat hun kinderen nooit meer thuiskomen. De rechtszaal werd daarmee opnieuw een plek waar verdriet en procedure schuiven.
Waarom de ouders nu foto’s en verhalen delen
Precies in de aanloop naar de eerste openbare zitting besloten de ouders van Olivia, Damian en Sarah foto’s en persoonlijke herinneringen te delen. Ze willen voorkomen dat hun kinderen in nieuwsberichten verdwijnen achter woorden als ‘slachtoffers’ en ‘fietsersgroep’.
Het initiatief is ook een stille correctie op de aandacht die vanzelf naar de verdachte en de juridische stappen trekt. Voor de families is de kern eenvoudiger: er ontbreken drie kinderen aan tafel, en dat zinnetje verandert nooit meer.
Wie Sarah, Olivia en Damian waren
Sarah wordt door haar familie beschreven als een vrolijke, lieve meid die overal danste en droomde van een toekomst als juf. Olivia was sociaal, stoer en sportief, en had volgens haar familie een hechte band met haar zus.
Damian wordt omschreven als zacht en zorgzaam, met een grote liefde voor aardrijkskunde, geschiedenis, vlaggen en Lego Star Wars. Na de zomer zou hij starten op havo/vwo. Zulke plannen zijn nu alleen nog herinneringen.
