Maar Lincoln stak één hand op.
“Wacht.”
Hij opende een andere video.
De tijdstempel was van drie dagen eerder.
Pamela zat bij ons kookeiland terwijl Spencer naast haar stond. Zijn gezicht was duidelijk zichtbaar.
Toen legde Spencer verschillende documenten op het aanrecht.
Pamela lachte.
“Nog twee video’s en Gregory gelooft alles wat we hem vertellen.”
Spencer antwoordde zachtjes.
“Hij hoeft het niet echt te geloven. Hij hoeft alleen maar te tekenen.”
Mijn maag keerde zich om.
Maar de volgende zin veranderde alles.
Pamela boog zich naar voren en fluisterde: “En als hij eenmaal getekend heeft, is Matilda niet de enige die we wilsbekwaam onbekwaam moeten laten verklaren.”
Stilte nam bezit van de kamer.
Ze hadden nooit de intentie gehad om bij mijn dochter te stoppen.
Lincoln zette het beeld stil en vergrootte een van de documenten die tussen hen in lagen.
Mijn naam verscheen bovenaan.
Daaronder bevond zich een medische evaluatie die ik nooit had ondergaan, voorzien van de handdruk van een arts die ik nooit had ontmoet.
Toen streek Henrietta neer op de arts zijn naam en werd ze helemaal bleek.
“Ik ken hem,” fluisterde ze. “Hij heeft Beatrice’s overlijdensakte getekend.”
VOLLEDIG VERHAAL:
