Staat er iets scheef of zit een kleur ernaast, dan zie je dat meteen aan die blokjes. De drukpers wordt dan bijgesteld tot het weer klopt. Zo rolt elke zak chips uit dezelfde productielijn met precies dezelfde kleuren. Geen pak waarop het logo opeens paars uitslaat.
Het zijn dus geen geheime symbolen voor de consument. Het is gereedschap voor de mensen die de machines bedienen.
Waarom je ze soms wel en soms niet ziet
Soms zitten de blokjes overduidelijk in beeld, soms zijn ze bijna verstopt. Dat hangt af van hoe de verpakking gevouwen, geplakt en afgesneden wordt. Bij een chipszak loopt de naad meestal aan de achterkant, en daar belanden de drukkerstekens vaak op. Bij andere verpakkingen worden ze juist weggewerkt aan de binnenkant of langs een lijmrand.
De volgorde van de kleuren is geen vast wereldwijd systeem. Welke kleuren je ziet, hangt af van welke inkten voor díe specifieke verpakking gebruikt zijn. Een zak in vooral blauw en geel heeft andere controleblokjes nodig dan een zak die hoofdzakelijk rood is. Er zit geen verborgen boodschap in.
Waarom de mythe toch blijft hangen
Dit soort verhalen heeft een ingebouwde aantrekkingskracht. Het idee dat er een geheime code op verpakkingen staat die fabrikanten je liever niet vertellen, voelt spannend. Het past in het bredere wantrouwen tegenover de voedingsindustrie, en dat is in sommige gevallen ook best terecht.
Alleen werkt het hier dus niet zo. Wil je weten wat er in je product zit, dan moet je niet bij die blokjes zijn. De ingrediëntenlijst en de voedingswaardetabel op de achterkant zijn de plekken waar de echte informatie staat. Verplicht door Europese wetgeving, gecontroleerd door autoriteiten zoals de NVWA.
