Misschien was er een andere oplossing.
Misschien zou er een andere geschikte donor worden gevonden.
Misschien hoefde zij deze moeilijke beslissing helemaal niet te nemen.
Maar haar twijfel bleef bestaan.
Toen ze uiteindelijk besloot afstand te nemen, verwachtte ze een grote confrontatie. Ze dacht dat haar man boos zou worden en dat iedereen haar beslissing zou veroordelen.
In plaats daarvan werd het stil.
Een stilte die veel zwaarder voelde dan ze had verwacht.
Ze vertrok naar haar zus en probeerde haar gewone leven weer op te pakken. Maar haar gedachten bleven steeds terugkeren naar het gezin dat ze had achtergelaten.
Twee weken later
Veertien dagen lang vertelde ze zichzelf dat alles waarschijnlijk goed zou komen.
Misschien was er inmiddels een andere mogelijkheid gevonden.
Misschien waren de artsen met een nieuwe behandeling begonnen.
Misschien was haar aanwezigheid helemaal niet meer nodig.
Maar diep vanbinnen wist ze dat ze zichzelf probeerde gerust te stellen.
Op een dag kon ze het niet langer verdragen.
Ze besloot langs het huis te gaan.
Niet om een beslissing te veranderen.
Niet om een gesprek te beginnen.
Ze wilde alleen weten hoe het met de jongen ging.
Toen ze binnenkwam, merkte ze meteen dat de sfeer veranderd was.
De woonkamer stond vol met tekeningen.
Overal hingen vellen papier. Sommige waren kleurrijk, andere waren eenvoudig met potlood gemaakt.
Op bijna iedere tekening stonden dezelfde drie figuren: een man, een jongetje en een vrouw.
Ze stonden samen.
Ze wandelden samen.
Ze zaten samen voor een huis.
Op sommige tekeningen scheen een grote zon boven het gezin.
Onder de tekeningen stond steeds hetzelfde woord.
‘Moeder.’
Ze bleef lange tijd naar dat ene woord kijken.
Ze had nooit geweten dat de jongen haar zo zag.
De kamer aan het einde van de gang
Haar man stond achter haar.
Hij zag er uitgeput uit, maar zei niets verwijtends.
