Ze vertelde dat ze de kleding zorgvuldig had bewaard en zich had voorgenomen deze terug te geven zodra haar omstandigheden dat toelieten. Toen ze het gele eendje in de doos ontdekte, begreep ze dat het waarschijnlijk een bijzondere betekenis voor mij had.
Daarom had ze besloten het samen met de kleding terug te sturen.
Aan het einde van haar brief bedankte ze me voor mijn hulp. Ze schreef dat mijn kleine gebaar haar op een moeilijk moment het gevoel had gegeven dat er nog mensen waren die om haar en haar dochter gaven.
Terwijl ik de brief las, begonnen de tranen over mijn wangen te lopen.
Ik hield het gele eendje tegen mijn borst en dacht aan mijn moeder. Het was vreemd om een voorwerp terug te krijgen dat zoveel herinneringen opriep, juist op een moment waarop ik haar aanwezigheid zo sterk miste.
Ik voelde verdriet, maar ook een onverwachte warmte. Een klein gebaar dat ik bijna zonder nadenken had gemaakt, had voor iemand anders een groot verschil kunnen betekenen.
Een telefoongesprek dat ons dichter bij elkaar bracht
Onderaan de brief had Nura haar telefoonnummer geschreven. Na enige aarzeling besloot ik haar te bellen.
Ze nam vrijwel onmiddellijk op.
‘Hallo?’
‘Met mij. Ik heb je pakket ontvangen,’ zei ik met een trillende stem.
Ik bedankte haar voor het terugsturen van de kleding en vertelde haar over het gele eendje. Ook legde ik uit hoe belangrijk het voor mij was geweest en hoeveel herinneringen het aan mijn moeder opriep.
Nura luisterde aandachtig. Daarna vertelde ze over haar eigen ervaringen.
Ze had na haar vertrek een moeilijke periode doorgemaakt. De tijdelijke opvang was slechts het begin geweest van een lange weg naar zelfstandigheid. Ze had stap voor stap geprobeerd een nieuw thuis voor zichzelf en haar dochter op te bouwen.
De kleding had haar geholpen om haar dochter warm te houden terwijl ze naar een stabielere woonsituatie zocht. Het gele eendje was ondertussen een vertrouwd speelgoedje geworden waarop haar dochter erg gesteld was.
Toen Nura vertelde hoeveel troost het haar dochter had geboden, begreep ik nog beter waarom ze het zo zorgvuldig had bewaard.
