Mijn man en ik houden zielsveel van water. Al jaren is het onze vaste avondroutine: elke avond rond 20:30 uur nemen we een uur de tijd om samen in ons zwembad te zitten. Niet fanatiek baantjes trekken, maar gewoon rustig drijven, praten over de dag, naar de sterren kijken en even helemaal tot rust komen. Het is ons kleine stukje paradijs na een drukke werkdag.
Onlangs verhuisde er een nieuw gezin in het huis naast ons. In het begin was alles nog vriendelijk. Maar na een paar dagen kwam de vader van het gezin verhaal halen. Hij eiste dat we zouden stoppen met ’s avonds zwemmen. Het geluid van het water zou zijn zoontje uit de slaap houden, zei hij. Hij was heel duidelijk: “Jullie moeten daarmee ophouden.”
We waren beleefd maar stonden ons recht. We zwemmen alleen een uur per avond, we maken geen lawaai en we respecteren de avondrust. We zagen geen reden om helemaal te stoppen met iets waar we zo van genieten en waar we hard voor hebben gewerkt.
We dachten dat het daarmee afgedaan was. Maar gisteravond gebeurde er iets wat mijn hart liet smelten.
Terwijl ik in het water lag en de zon langzaam onderging, zag ik in het halfdonker een klein silhouet bij het hek staan. Het was hun zoontje, een mager jongetje van een jaar of 8. Hij hield met twee trillende handjes een groot wit vel papier omhoog. Met grote, onhandige kinderletters stond erop:
“Alsjeblieft mevrouw… mag ik een keertje komen zwemmen? Ik heb nog nooit een zwembad van dichtbij gezien. Het ziet er zo leuk uit.”
