DEEL 7 — De laatste leerling van Widow 6
De volgende ochtend werd Mark wakker op een veldbed in een tijdelijk bemanningsverblijf.
Hij had nauwelijks geslapen.
Elke keer wanneer hij zijn ogen sloot, voelde hij opnieuw de linkse ruk van het vliegtuig.
Hoorde hij de alarmen.
Zag hij Evans bewusteloos.
En vooral hoorde hij zijn eigen stem tegen Pauline.
Wat weet jij nou van vliegen?
Hij kreunde en legde een arm over zijn gezicht.
Er werd op de deur geklopt.
Chloe stak haar hoofd naar binnen.
“Je bent beroemd.”
“Alsjeblieft niet.”
Ze hield haar telefoon omhoog.
Een nieuwsfragment toonde hem terwijl hij na de evacuatie achter Pauline liep.
De titel luidde:
JONGE COPILOOT EN GEPENSIONEERDE TESTLEGENDE REDDEN 214 LEVENS
Mark wees.
“Dat is onzin.”
“Het aantal klopt.”
“Het tweede deel niet.”
Chloe ging zitten.
“Je hebt ook geholpen.”
“Ik heb haar eerst bedreigd met arrestatie.”
“Dat hebben ze niet in de kop gezet.”
“Gelukkig.”
Chloe keek hem even aan.
“Je weet dat ze weg wil?”
Mark ging rechtop zitten.
“Pauline?”
“Cole probeert haar hier te houden voor onderzoek. Zij wil naar huis.”
“Waar woont ze?”
“New Mexico. Klein dorp.”
Mark stond op.
“Waar is ze nu?”
Een kwartier later vond hij Pauline buiten een onderhoudshangar.
Ze stond alleen naar een T-38 te kijken die op het platform werd klaargemaakt.
“Mooi toestel,” zei Mark.
“Dat is het.”
“U vloog ermee?”
“Veel.”
“Was u ooit bang?”
Pauline keek naar hem.
“Altijd.”
Mark leek verrast.
“U zag er gisteren niet bang uit.”
“Dat is iets anders.”
“Wat?”
“Moed is niet geen angst voelen.”
Ze keek weer naar het toestel.
“Het is angst op de juiste stoel zetten.”
Mark ging naast haar staan.
“Ik denk dat mijn angst gisteren de gezagvoerdersstoel had.”
“Waarschijnlijk.”
Hij lachte zacht.
“U bent niet erg troostend.”
“Ik ben geen therapeut.”
Even zwegen ze.
Toen zei Mark:
“Leer het me.”
Pauline fronste.
“Wat?”
“Hoe u dat doet.”
“Wat precies?”
“Rustig blijven.”
“Dat kan ik niet in één ochtend leren.”
“Begin dan ergens.”
Pauline bestudeerde hem.
“Waarom?”
“Omdat ik niet nog eens die man wil zijn.”
“Welke?”
“De man die liever doet alsof hij alles weet dan toegeeft dat hij hulp nodig heeft.”
Pauline keek hem lang aan.
Toen wees ze naar de T-38.
“Wat zie je?”
Mark keek.
“Trainingsjet.”
“Dat is de catalogus.”
“Wat bedoelt u?”
“Wat zie je?”
Hij keek beter.
“Monteurs.”
“Verder.”
“Brandstofslang.”
“Verder.”
“De linker canopy staat open.”
“Verder.”
Mark zuchtte.
“Ik weet niet wat u wilt horen.”
“Precies.”
Ze keek naar hem.
“Je probeert mijn antwoord te raden in plaats van te kijken.”
Mark zweeg.
Pauline wees naar een monteur die onder de vleugel vandaan kwam.
“Zijn handschoenen zijn schoon.”
“En?”
“Dus hij heeft waarschijnlijk geen lekkage gecontroleerd.”
“Dat weet u niet.”
“Goed. Nu begin je te denken.”
Mark keek opnieuw.
Een paar minuten lang zei niemand iets.
Toen zag hij het.
“De neusband.”
Pauline keek.
“Wat ermee?”
“Hij is net vervangen.”
“Waarom denk je dat?”
“Loopvlak te schoon.”
Pauline knikte.
“Mooi.”
Mark glimlachte.
“Was dat de les?”
“Nee.”
“Wat dan?”
“Dat je eerst kijkt voordat je besluit wat je denkt te zien.”
De woorden troffen hem.
Hij dacht aan haar in het gangpad.
Grijs haar.
Rode jas.
Oude vrouw.
Hij had gekeken.
Maar niets gezien.
“Begrepen,” zei hij zacht.
Cole kwam naar buiten.
“Pauline.”
Ze draaide zich om.
“Daniel?”
“Niet gelokaliseerd.”
“Dan waarom dat gezicht?”
Cole gaf haar een tablet.
Een nieuwe videoboodschap stond klaar.
Geen openbare upload.
Rechtstreeks naar een militair e-mailadres gestuurd.
Pauline drukte op afspelen.
Daniel Voss verscheen.
Achter hem niets herkenbaars.
Witte muur.
Zwart overhemd.
“Widow 6,” zei hij.
“Mijn vader geloofde dat mensen het zwakste onderdeel van elk vliegtuig waren.”
Pauline’s gezicht bleef onveranderd.
“Hij had ongelijk,” vervolgde Daniel, “maar niet volledig.”
Op het scherm verscheen vluchtdata van hun noodsituatie.
Mark werd bleek.
“Dat is onze data.”
Daniel ging verder.
“Uw copiloot verloor binnen tweeënveertig seconden na het uitvallen van de automatische piloot effectieve besluitvorming.”
Mark keek weg.
Pauline keek juist harder.
“De gezagvoerder was uitgeschakeld. De jonge officier raakte overbelast. De cabinebemanning beschikte niet over technische context.”
Daniel glimlachte.
“En toen verscheen u.”
Grafieken verschenen.
Correcties.
Reactietijden.
Stuurinputs.
“U was de uitzondering.”
De video stopte even.
Toen:
“Daarom heb ik u nodig.”
Mark keek naar Pauline.
Cole vloekte.
Daniel vervolgde.
“Niet om te vliegen.”
Op het scherm verscheen een logo.
NIGHTFALL NEXT
“Om mijn systeem af te maken.”
Pauline zette de video stil.
Cole zei:
“Hij wil uw data.”
“Nee.”
“Wat dan?”
“Mijn beslissingen.”
Ze stond op.
“Zijn systeem kan noodprocedures leren. Checklists. Simulaties. Duizenden scenario’s.”
“Maar niet improvisatie.”
Pauline knikte.
“Niet echte improvisatie.”
Mark keek naar de grafieken.
“Dus gisteren…”
“Hij verzamelde mij.”
De woorden klonken vies in haar mond.
Cole zei:
“Dan moeten we u beschermen.”
Pauline lachte.
“Dat gaat hem niet stoppen.”
“Wat stelt u voor?”
Pauline keek naar Mark.
“Hij wil een testpiloot?”
Mark’s ogen werden groter.
“Nee.”
Pauline glimlachte voor het eerst die ochtend echt.
“Dan geven we hem er één.”
Cole schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Absoluut niet.”
“Hij belt opnieuw.”
“En dan?”
“Dan bied ik hem precies aan wat hij wil.”
“Uzelf?”
“Mijn kennis.”
Mark stapte naar voren.
“En als hij vraagt dat u ergens naartoe komt?”
Pauline keek hem aan.
“Dan ga jij niet mee.”
“Dat vroeg ik niet.”
“Maar ik beantwoordde het toch.”
Mark schudde zijn hoofd.
“U hebt mij gisteren verteld dat hulp accepteren geen zwakte is.”
Pauline keek hem strak aan.
“Gebruik mijn eigen woorden niet tegen me.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik daar een hekel aan heb.”
Chloe, die net was komen aanlopen, hoorde het laatste stuk.
“Dan werkt het dus.”
Cole wreef over zijn gezicht.
“Geweldig. Nu heb ik drie burgers die denken dat dit een operatie is.”
Pauline keek naar hem.
“Eén burger.”
Ze wees naar Mark.
“Eén copiloot.”
Naar Chloe.
“Eén stewardess.”
Toen naar zichzelf.
“En één vrouw die te oud is om nog bang te zijn voor bureaucratie.”
Cole zuchtte.
“Dat laatste geloof ik meteen.”
Een telefoon begon te rinkelen.
Niet Pauline’s mobiel.
De beveiligde lijn naast de hangardeur.
Iedereen keek ernaar.
Cole nam op.
“Cole.”
Hij luisterde.
Toen keek hij naar Pauline.
“Voor u.”
Pauline pakte de hoorn.
“Widow 6.”
Daniel’s stem kwam terug.
“Bent u klaar om te zien wat mijn vader heeft gebouwd?”
Pauline keek naar Mark.
Daarna naar Cole.
“Alleen als jij klaar bent om te zien waarom hij verloor.”
