DEEL 8 — De vlucht zonder piloot
Daniel Voss gaf geen adres.
Hij gaf coördinaten.
Een verlaten testterrein ten westen van Groom Lake, ver genoeg van openbare wegen om nieuwsgierige ogen weg te houden en dichtbij genoeg om gebruik te maken van luchtruim waar vreemde dingen zelden vragen opriepen.
Cole keek naar de cijfers.
“Dit is geen uitnodiging.”
Pauline trok haar rode jas aan.
“Nee.”
“Het is een val.”
“Natuurlijk.”
“En u wilt er toch heen.”
“Ook natuurlijk.”
Mark stond aan de andere kant van de tafel.
“Dan ga ik mee.”
“Dat hebben we al besproken.”
“U hebt gesproken. Dat is niet hetzelfde.”
Pauline keek hem streng aan.
“Je hebt een gezin?”
“Nee.”
“Dan moet je er misschien eerst één krijgen voordat je jezelf vrijwillig in domme situaties brengt.”
Chloe kuchte.
“Dat argument gaat bij u niet echt werken.”
Pauline draaide zich om.
“Jij gaat al helemaal niet mee.”
Chloe hief haar handen.
“Ik zei niets.”
“Je dacht luid.”
Cole onderbrak hen.
“Niemand gaat zonder militaire beveiliging.”
Pauline keek hem aan.
“Als Daniel militairen ziet, verdwijnt hij.”
“Als ik geen militairen stuur en hij schiet u neer, moet ik uitleggen waarom ik een achtenzeventigjarige nationale testpiloot naar een verdachte faciliteit liet lopen.”
“Gepensioneerde testpiloot.”
“Dat maakt mijn rapport niet beter.”
Uiteindelijk werd een compromis gesloten.
Pauline ging zichtbaar naar binnen met Mark.
Cole’s mensen zouden op afstand blijven.
Chloe bleef op Nellis.
Althans, dat was de afspraak.
Twee uur later zat ze toch in het ondersteuningsvoertuig naast een luchtmachtarts.
“Waarom bent u hier?” vroeg de arts.
“Omdat mensen in vliegtuigen soms luisteren naar cabinepersoneel als ze niet luisteren naar piloten.”
De arts keek haar aan.
“Dat klinkt alsof u zichzelf hebt uitgenodigd.”
“Correct.”
De testfaciliteit bestond uit een lage hangar, een controlegebouw en een lange grijze landingsbaan.
Geen logo.
Geen vlag.
Geen voertuigen behalve één zwarte terreinwagen.
Pauline en Mark stapten uit.
De hitte drukte meteen tegen hen aan.
De hangardeur ging open.
Daniel Voss kwam naar buiten.
In het echt leek hij nog meer op zijn vader.
Niet door zijn gezicht.
Door de manier waarop hij keek.
Alsof iedereen om hem heen een onderdeel was van een experiment.
“Widow 6.”
“Daniel.”
Hij keek naar Mark.
“De copiloot.”
Mark’s kaak spande zich.
“Mark Jensen.”
“Ik weet wie u bent.”
“Natuurlijk.”
Daniel glimlachte.
“U bent een belangrijk datapunt.”
Mark wilde reageren, maar Pauline stak één hand op.
“Laat hem.”
Daniel draaide zich om.
“Kom.”
In de hangar stond een vliegtuig.
Klein.
Scherp.
Geen herkenbaar militair model.
Het leek op een kruising tussen een experimentele straaljager en een hoogwaardig zakenvliegtuig.
Maar het opvallendste was de cockpit.
Er waren twee stoelen.
En bijna geen instrumenten.
Slechts een paar schermen.
“Nightfall Next,” zei Daniel.
Pauline liep langzaam om het toestel heen.
“Wie heeft het gecertificeerd?”
“Niemand.”
“Natuurlijk niet.”
“Certificering komt later.”
“Als de begrafenissen voorbij zijn?”
Daniel’s glimlach verdween.
“U klinkt precies zoals mijn vader u beschreef.”
“Hij praatte over mij?”
“Tot het einde.”
Pauline keek hem scherp aan.
“Je vader stierf in 1988.”
Daniel zweeg.
Mark merkte het.
“Dus hij leefde langer.”
Daniel negeerde hem.
Pauline herhaalde:
“Hoe lang?”
“Tot 2014.”
De woorden hingen in de hangar.
Pauline voelde geen schok.
Niet meteen.
Eerder een vreemde leegte.
“Hij heeft dus zesentwintig jaar verborgen geleefd.”
“Hij had geen keuze.”
“Hij had altijd keuzes.”
“Niet nadat mensen als u Nightfall hadden vernietigd.”
Pauline stapte dichterbij.
“Ik vernietigde geen programma.”
“U vernietigde zijn levenswerk.”
“Ik voorkwam dat een systeem besloot dat een oefenvliegtuig een doelwit was.”
Daniel’s ogen flitsten.
“Een kinderziekte.”
“Een bijna-dodelijke kinderziekte.”
“Technologie leert door fouten.”
“Piloten sterven door fouten.”
Daniel wees naar het toestel.
“Daarom moet de piloot eruit.”
Mark lachte kort.
Daniel keek hem aan.
“U denkt dat dit grappig is?”
“Ik denk dat het gisteren aardig handig was dat er iemand in de cockpit zat.”
“U verloor controle.”
Mark verstijfde.
Daniel liep naar hem toe.
“Uw hartslag steeg. Uw scanpatroon verslechterde. U negeerde prioriteiten. U verliet de cockpit.”
Elke zin voelde als een klap.
Pauline kwam ertussen.
“En toch leeft iedereen.”
“Dankzij u.”
“Nee.”
Pauline wees naar Mark.
“Dankzij een keten van mensen. Hij. De cabinebemanning. Nellis. De arts. De brandweer. Ik.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Mensen romantiseren samenwerking omdat ze hun zwakte niet willen erkennen.”
“En jij romantiseert machines omdat ze je nooit tegenspreken.”
Voor het eerst werd Daniel echt boos.
Hij drukte op een afstandsbediening.
De hangardeur achter het toestel ging volledig open.
“Vlieg ermee.”
Pauline keek naar Nightfall Next.
“Waarom?”
“U beweert dat improvisatie menselijk blijft.”
“Dat beweer ik niet. Dat weet ik.”
“Dan bewijs het.”
Mark schudde zijn hoofd.
“Geen kans.”
Daniel wees naar de cockpit.
“Het systeem vliegt. Zij observeert.”
Pauline keek naar hem.
“En als ik ingrijp?”
“Dat is precies wat ik wil.”
“Data.”
“Bewijs.”
Pauline liep naar het toestel.
Mark pakte haar arm.
“Dit is krankzinnig.”
“Ja.”
“Dat is geen reden om door te gaan.”
“Eindelijk leer je.”
“Pauline.”
Ze keek hem aan.
“Als ik niet instap, test hij het ergens anders.”
“Dan arresteren we hem.”
“Waarvoor? Een experimenteel vliegtuig bouwen?”
Mark keek naar de camera’s in de hangar.
“Voor sabotage.”
“Dat moeten we nog bewijzen.”
Daniel hoorde hen.
“U hebt tien minuten.”
Pauline keek naar de stoel.
Toen naar de hemel.
“Mark.”
“Wat?”
“Je vliegt mee.”
Zijn mond viel open.
“U zei—”
“Ik ben van gedachten veranderd.”
“Waarom?”
“Machines mogen dat volgens Daniel niet nodig hebben.”
Ze klom in de cockpit.
Mark bleef één seconde staan.
Toen vloekte hij zacht en volgde haar.
Nightfall Next rolde zelfstandig naar de baan.
Daniel stond in de controletoren.
Cole luisterde op afstand mee.
“Widow 6, als u ‘abort’ zegt, trekken we u eruit.”
Pauline drukte de zendknop in.
“Als ik ‘abort’ zeg terwijl we in de lucht zijn, heb je een interessanter probleem.”
Mark keek opzij.
“Dat was geen grap, hè?”
“Nee.”
Het toestel versnelde.
Zonder dat iemand de gashendel aanraakte.
De neus kwam omhoog.
Nightfall Next steeg.
Mark keek naar de lege beweging van de bedieningsorganen.
“Dit voelt verkeerd.”
“Dat is omdat jij gewend bent controle te voelen.”
“U niet?”
Pauline keek naar het scherm.
“Ik ben gewend controle te wantrouwen.”
Op drieduizend meter kondigde het systeem aan:
SIMULATED FAILURE SEQUENCE INITIATED.
Mark draaide zich om.
“Gesimuleerd?”
Een waarschuwing verscheen.
Hydrauliek.
Daarna navigatie.
Daarna motorvermogen.
Pauline keek.
“Hij voert een scenario uit.”
Daniel’s stem kwam over de radio.
“Raak niets aan.”
“Dat is meestal het moment waarop ik iets wil aanraken.”
Het systeem corrigeerde.
Netjes.
Snel.
Bijna perfect.
Mark keek onder de indruk.
“Het werkt.”
Pauline zei niets.
Toen verscheen een nieuw alarm.
TRAFFIC CONFLICT.
Op de radar verscheen een onbekend toestel.
Recht voor hen.
Mark verstijfde.
“Is dat onderdeel van de simulatie?”
Pauline keek naar de afstand.
“Daniel?”
Geen antwoord.
“Daniel.”
Stilte.
Cole’s stem barstte door de radio.
“Widow 6, verkeer is echt. Herhaal: verkeer is echt. Een civiele medische vlucht kruist uw corridor.”
Mark keek naar het scherm.
Nightfall Next veranderde koers.
Naar links.
Maar het medische toestel week óók naar links uit.
Botsingskoers.
“TCAS zegt klimmen!” riep Mark.
Nightfall Next negeerde het.
Het systeem volgde zijn eigen berekening.
Pauline greep de besturing.
Die bewoog nauwelijks.
“Override.”
Geen reactie.
“Override!”
MANUAL INPUT REJECTED.
Pauline’s gezicht werd ijskoud.
Precies dezelfde woorden.
Bijna veertig jaar later.
Mark zag het.
“Wat?”
Pauline keek naar het scherm.
“Zijn vader.”
Afstand: snel kleiner.
Pauline rukte een paneel onder haar knie open.
“Wat doet u?”
“Geschiedenis herhalen.”
“Dat klinkt niet goed.”
“Hoofdvoeding voor flight management.”
“Als u die verbreekt, verliezen we—”
“Precies genoeg.”
Ze trok een beschermkap los.
“Mark, als het systeem uitvalt, neem jij onmiddellijk rechter motor.”
“Wat neemt u?”
“De rest.”
“Dat is geen antwoord.”
Pauline keek hem aan.
“Welkom bij testvliegen.”
Ze sloeg de schakelaar om.
Alles werd zwart.
Nightfall Next viel uit de lucht alsof iemand zijn ruggengraat had verwijderd.
Mark schreeuwde.
Daarna kwamen noodinstrumenten tot leven.
Pauline greep de besturing.
Deze keer bewoog die.
“Nu!”
Mark herstartte de motorregeling.
Het medische toestel schoot boven hen langs.
Zo dichtbij dat Mark de onderkant kon zien.
Toen was het voorbij.
Nightfall Next dook.
Pauline trok.
Langzaam.
Zwaar.
De neus kwam omhoog.
Mark ademde weer.
“U wist dat dit zou werken?”
“Nee.”
“Wat?”
“Ik hoopte het.”
“U bent echt verschrikkelijk.”
Pauline glimlachte.
“Maar we vliegen.”
Op de grond staarde Daniel naar zijn dode schermen.
Voor het eerst had hij geen antwoord.
En achter hem gingen de hangardeuren open.
Kolonel Cole stapte naar binnen met federale agenten.
“Daniel Voss?”
Daniel draaide zich om.
Cole hield een bevel omhoog.
“Nu hebben we genoeg.”
