Een van de officieren nam het woord zodat iedereen het kon horen.
„Het onderzoek is mogelijk gemaakt dankzij de steun van dr. Hulijan Beltran, directeur van de Grupa Beltran.”
De naam explodeerde in de lucht.
Er klonken zuchten.
Stilte.
Ongeloof.
De Grupa Beltran was bekend in heel Mexico.
Bedrijven.
Export.
Stichtingen.
Enorme investeringen.
Renata voelde haar benen trillen.
De dorpsdronkaard was geen dronkaard.
Hij was een machtige zakenman die zich al maanden onder hen schuilhield.
Patrisio wilde nog iets roepen.
Het lukte hem niet.
Ze voerden hem weg in handboeien.
Het hele dorp staarde naar Hulijan alsof ze hem zojuist opnieuw geboren hadden zien worden.
En toen richtten alle blikken zich op Renata.
Het meisje dat verkocht was aan de dronkaard.
De vrouw van de man die iedereen had misleid.
Ze voelde geen trots.
Ze voelde woede.
Toen Hulijan naar haar toe liep, had hij niet langer die slappe houding van voorheen.
Hij liep als de man die hij werkelijk was.
Zelfverzekerd.
Rechtop.
Onmogelijk te negeren.
Hij stopte voor haar.
Renata sloeg haar ogen niet neer.
„Is dat je echte naam?“ vroeg ze.
„Ja.“
„En je hebt al die tijd tegen me gelogen?“
„Ja.“
„Heb je me dit allemaal laten doormaken?“
De pauze was minimaal, maar brutaal.
„Ja.“
De mensen om hen heen luisterden zonder zich te durven mengen.
Renata voelde een branderig gevoel in haar ogen, maar ze huilde niet.
„Jij weet niet hoe het is wanneer je verkocht wordt.“
Hulijan verdedigde zich niet.
„Nee. Maar ik heb gezien hoe je je ertegen verzette.“
„Dat maakt het niets minder smerig.“
„Nee.“
De eerlijkheid deed meer pijn dan welk excuus dan ook.
„Je had hem kunnen tegenhouden.“
„Ja.“
„En dat heb je niet gedaan.“
„Dat heb ik niet gedaan.“
„Omdat ik deel uitmaakte van je plan.“
„In het begin, ja.“
Renata liet een korte, gebroken lach horen.
„Wat handig.“
Hulijan haalde diep adem.
„Luister goed naar me. Als ik eerder had ingegrepen, had Patrisio lont geroken. Hij zou bewijsmateriaal hebben verborgen. Hij zou mensen hebben omgekocht. Hij zou zijn doorgegaan met het vernietigen van levens. Ik heb het wreedste moment gekozen om hem te ontmaskeren, en jij hebt de prijs betaald. Ik ontken het niet. Reken het mij aan.“
Renata keek hem zwijgend aan.
