De dorpsoudsten en de lokale vroedvrouw glimlachten mysterieus. "Het wordt een hele sterke jongen," zeiden sommigen. "Of misschien een tweeling," fluisterden anderen.
Toch maakte de lokale vroedvrouw zich naarmate de maanden streken een beetje zorgen. De omvang van de buik was simpelweg te groot, en ze kon de hartslagen niet goed van elkaar onderscheiden met haar eenvoudige apparatuur. Ze adviseerde Aminata en Ibrahim dringend om de lange, hobbelige reis naar de regionale kliniek in de stad te maken voor een professionele echografie.
De reis naar de stad was zwaar. Urenlang schudde het oude busje over de onverharde wegen, maar eenmaal aangekomen bij de kleine stadskliniek wachtte hen een shock.
De jonge arts die de echokop over de buik van Aminata bewoog, werd opvallend stil. Hij fronsde, keek nog eens goed naar het zwart-wit schermpje, verstelde de instellingen en keek opnieuw. Aminata hield haar adem in. Angst bekroop haar. Was er iets mis met de baby?
Uiteindelijk keek de arts op, slaakte een diepe zucht en kreeg een brede glimlach op zijn gezicht. Hij keek het echtpaar aan en zei:
"Ik heb wonderbaarlijk nieuws voor jullie. Maar houd je vast... Het is geen jongen. Het is ook geen tweeling. Mevrouw, u bent in verwachting van een drieling!"
