Aminata liet zich echter niet kisten. Ondanks de pijn in haar rug en de constante uitputting, bleef ze bidden en positief denken. Ze sprak elke avond tegen de drie trappelende kindertjes in haar buik. Ze beloofde hen dat ze zou vechten tot het uiterste om hen veilig op de wereld te brengen.
Hoofdstuk 4: De Bizarre Bevalling – Een Strijd Tussen Leven en Dood
Rond de 34e week van de zwangerschap — aanzienlijk vroeger dan een normale zwangerschapstermijn van 40 weken, maar heel gebruikelijk bij drielingen — sloeg het lot toe. Midden in een warme, drukkende nacht braken de vliezen van Aminata.
De weeën begonnen niet rustig, maar kwamen meteen in volle hevigheid. Pijnen die haar lichaam doorsneden lieten er geen twijfel over bestaan: de baby's wilden náár buiten, en wel nú.
Panic brak uit. Er was op dat uur geen transport beschikbaar in het dorp. Ibrahim rende door de duisternis naar de dorpsoudste, die na lang zoeken een oude, haperende pick-up wagen wist te regelen. Aminata werd voorzichtig achterin op een paar matrassen gelegd. De rit naar het regionale ziekenhuis werd een race tegen de klok over hobbelige landwegen. Bij elke drempel en elke kuil in de weg schreeuwde Aminata het uit van de pijn, terwijl Ibrahim haar hand krampachtig vasthield en tranen over zijn wangen stromen.
Toen ze eindelijk bij de spoedeisende hulp arriveerden, handelden de artsen en verpleegkundigen razendsnel. Aminata werd de verloskamer binnengereden. De apparatuur piepte, dokters riepen instructies en de spanning in de kamer was om te snijden. Vanwege de ligging van de baby's en het acute gevaar op uitputting bij de moeder, werd besloten tot een spoedoperatie.
