Voor de mensen om je heen ligt de beslissing voor de hand: blijf.
Maar voor Sophie kraakt er intern iets. Een vraag die ze nooit had durven formuleren verschijnt eindelijk: na al die jaren zichzelf op te offeren, had ze nog steeds het recht om aan haar te denken?
Voor jezelf kiezen... tegen welke prijs?
Wat dit moment zo verontrustend maakt, is dat er geen eenvoudig antwoord is.
Sophie aarzelt, twijfelt, worstel intern. Aan de ene kant, de gedeelde pijn, de noodzaak om aanwezig te zijn. Aan de andere kant, deze opgehoopte vermoeidheid, deze dringende noodzaak om te ademen.
Eindelijk neemt ze haar beslissing.
Ze vertelt haar man dat ze weg zal gaan. Hij kan blijven als hij dat wil. Hij schreeuwt niet, protesteert niet. Hij zwijgt.
En deze stilte, begrijpt ze als een vorm van overeenstemming.
Dus ze vertrekt.
